Szlak żółty Czernica – Ratowice – Zakrzów Kotowice (Szlak im. B. Turonia)

img_5120

Szlak żółty Czernica – Ratowice – Zakrzów Kotowice (Szlak im. B. Turonia)

Czernica – (2,2 km) Ratowice – (5,4 km) Kotowice – (7,3 km) Zakrzów Kotowice

Odcinek szlaku żółtego dookoła Wrocławia. Biegnie płaskim terenem Doliny Odry. Nawierzchnia – początkowo szosy i ulice, później drogi bite i polne. Po drodze można zobaczyć kościół w Ratowicach, jaz i śluzę Ratowice na Odrze. Odcinek ten został wyznakowany w 2015 r., umożliwiając połączenie północnej i południowej części szlaku wokół Wrocławia.

Trasa zaczyna się na skraju Czernicy, dokąd szlak żółty biegnie z Chrząstawy Wielkiej. Można tu dotrzeć idąc wzdłuż torów ze stacji kolejowej Czernica Wrocławska, położonej na zbudowanej w 1909 r. linii Wrocław Brochów – Jelcz-Laskowice – Opole Groszowice.

Przecinamy przejazd kolejowy na linii Wrocław – Jelcz-Laskowice i skręcamy w lewo w ruchliwą szosę nr 455 Wrocław – Jelcz-Laskowice. Po prawej mijamy zalane wodą wyrobisko piaskowni, po lewej znajduje się pomnik dawnego obozu Rattwitz.

Arbeitserziehungslager Rattwitz działal w latach 1940-43. Przebywało w nim ok. 2 tys. Polaków, Ukraińców, Francuzów i innych narodowości, którzy pracowali m.in. przy budowie zakładów Kruppa w Jelczu. Obóz znajdował się przy ul. Wrocławskiej w Ratowicach, na miejscu cmentarza ofiar postawiono w 1967 r. pomnik.

Skręcamy w prawo w lokalną szosę, która prowadzi nas do Ratowic.

Ratowice – wieś w gm. Czernica, położona nad Odrą, w pobliżu szosy nr 455 Wrocław – Jelcz-Laskowice. Wzmiankowana w 1245 r. w bulli papieża Innocentego IV, należała do biskupów wrocławskich. Między 1273 a 1290 r. lokowano tu wieś na prawie niemieckim. Na pocz. XVI w. dobra sprzedano Konradowi Sauermanowi (Saurma), właścicielowi zamku Jelcz. Johann Dietrich von Saurma, namiestnik Księstwa Wrocławskiego podobno zbudował tu w 1. poł. XVII w. zameczek. Istniała tu osobowa przeprawa promowa przez Odrę i punkt poboru opłat celnych, zwany Złotym Mostem. Z Ratowic pochodził nauczyciel Baltazar Działas, autor “Słownika gwary dolnośląskiej”. Do końca XIX w. miejscowa ludność mówiła po polsku.

Idziemy ul. Wrocławską mijając po prawej dawny słup milowy. Nad brzegiem Odry ulica skręca w lewo, docieramy do skrzyżowania z ul. Odrzańską. Szlak skręca tu w prawo, warto jednak podejść prosto w kierunku kościoła, mijając ceglane domy z XIX/XX w.

Neoromański kościół św. Antoniego Padewskiego zbudowali w 1894 r. ewangelicy wg projektu Benna Kohlera. Posiada on trójkondygnacyjną wieżę o wys. 34 m. Obok znajduje się uszkodzony pomnik poległych w I wojnie światowej. W pobliżu stoi ciekawy budynek o secesyjnej dekoracji i ceglany budynek przedszkola z wieżyczką.


Wracamy na szlak i skręcamy w ul. Odrzańską. Opuszczamy Ratowice i przecinamy szeroko rozlaną Młynówkę Jelecką. Docieramy do położonego na Odrze jazu Ratowice, którym przekraczamy rzekę.

Jaz Ratowice składa się z trzech przęseł, każde długości 32 m z zamknięciem klapowym, spad wynosi 2,64 m. Zbudowany został w 1914 r., przebudowany w 1996 r.

Opuszczamy gm. Czernica, wkraczając na teren gm. Siechnice. Docieramy do śluzy Ratowice, gdzie przekraczamy kanał żeglugowy Odry.

Śluza Ratowice zbudowana została w latach 1910–11. Posiada wymiary 187 x 9,6 m, przy spadzie wynoszącym 2,4 m.

Drogą bitą idziemy wzdłuż kanału, po czym skręcamy razem z nią w lewo i idziemy przez nadrzeczne łąki. Teren ten objęty jest ochroną jako Obszar Natura 2000 Grądy Odrzańskie. Wkraczamy w las łęgowy, docierając po chwili do brukowanej ul. Odrzańskiej w Kotowicach, gdzie skręcamy w lewo. Idąc w przeciwnym kierunku możemy dotrzeć do wieży widokowej w Utracie. Na skraju Kotowic skręcamy w prawo w drogę polną, biegnącą koroną wału.

Idąc prosto możemy dotrzeć do centrum Kotowic z kościołem.

Kotowice – wieś w gminie Siechnice, położona w Dolinie Odry. Istaniało tu cmentarzysko kultury łużyckiej (1400 – 300 p.n.e.), znaleziono też skarb średniowiecznych monet z lat 975 – 1075. Wieś wzmiankowana w 1208 r., od ok. poł. XIII w. własność wrocławskiej kapituły katedralnej. Zakusy Borszniców z Jelcza poskutkowały wydaniem na nich przez biskupa Przecława z Pogorzeli interdyktu i ekskomuniki w 1352 r. W okresie kolonizacji fryderycjańskiej (II poł. XVIII w.) osiedlono kilka rodzin niemieckich, ale jeszcze w 1814 r. ludność wsi mówiła po polsku.W 1810 r. przejęta przez skarb państwa, w latach 1917-37 dzierżawca Carl Eibis prowadził tu hodowlę kwiatów. W 1909 r. doprowadzono linię kolejową na trasie Wrocław – Jelcz-Laskowice, powstały przystanek nazwano Zakrzów Kotowice. W 1937 r. hitlerowcy zmienili słowiańską nazwę Kottowitz na Jungfernesee. W 1945 r. toczyły się tu walki podczas oblężenia Wrocławia. W 1997 r. wieś poważnie ucierpiała podczas wielkiej powodzi.

Kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa pochodzi z 1924 r., na wieży dzwon z 1911 r.

Po lewej mijamy zabudowę wsi, w lesie po prawej widać oczka wodne i starorzecza. Z lewej dochodzi ul. Kolejowa, idziemy wzdłuż niej, nadal wałem. Wkraczamy w las i docieramy do skrzyżowania koło stacji kolejowej Zakrzów Kotowice. Szlak żółty skręca tutaj w lewo i biegnie dalej do Siechnic. Idąc prosto można dotrzeć do stacji.

Dodaj komentarz