Wieżyca (415 m)

wiezyca-wieza-widokowa-1
Szczyt w Masywie Ślęży, wznoszący się w głównym grzbiecie, między Bartoszkiem i Gozdnicą. Ta część Masywu Ślęży zbudowana jest z amfibolitów, charakteryzujących się ciemnozieloną barwą i dużym zróżnicowaniem wielkości kryształów. Bardzo wyraźne odsłonięcie tych skał można obserwować około 120 metrów od szczytu na południe, po lewej stronie drogi. Północny stok porasta bukowo-lipowy las, w którym rosną m.in. wawrzynek wilczełyko, kopytnik pospolity, szczyr trwały. Stok południowy natomiast porastają stare skarlałe dęby, tzw. świetlista dąbrowa. W jej runie znajdziemy konwalię majową, bodziszka żałobnego i kokorycz wonną. Readmore..






Rezerwat Łąka Sulistrowicka

laka-sulistrowicka-widok-1
Rezerwat florystyczny, położony na północny wschód od Raduni, powyżej wsi Sulistrowiczki. Zajmuje powierzchnię 26,4 ha. Jego flora odznacza się znacznym bogactwem gatunkowym (237 gatunków roślin naczyniowych) i dużą różnorodnością. Jest jednym z najcenniejszych rezerwatów florystycznych na Dolnym Śląsku, ponieważ rośnie tu 20 prawnie chronionych gatunków roślin naczyniowych.
(za Wikipedią)
Readmore..



Wyry

wyry-kosciol-1
Wieś gminna w powiecie mikołowskim, położona przy szosie Mikołów – Kobiór i towarowej linii kolejowej Tychy – Orzesze Jaśkowice. Pierwsza wzmianka o miejscowości Wyry pochodzi z 1287 roku z dokumentu wystawionego przez księcia Mieszka cieszyńskiego, pana na Raciborzu, a dotyczącego dodatkowych uposażeń kościoła św. Wojciecha w mieście Mikołowie. Nazwa Wyry, czasem Wiry, w niezmienionej formie przetrwała do 1629 roku. W 1728 roku książę pszczyński z rodu Promniców zakupił większość ziemi w Wyrach. W tym czasie powstała potażarnia, cegielnia, kamieniołom i trzy młyny. Readmore..


Zgoń

zgon-kosciol-1
Dawna wieś, obecnie część Orzesza, położona w południowej części miasta. Jako wieś komorną podległą panom pszczyńskim po raz pierwszy wymienia się Zgoń w XIV wieku. Obszar Zgonia stanowiła polana leśna, która była miejscem polowań właścicieli. W roku 1837 na żądanie chłopów zgońskich, książę z Pszczyny wybudował w wiosce szkołę z mieszkaniem dla nauczyciela. W roku 1862 postawiono na tym samym miejscu szkołę murowaną, piętrową krytą gontami. Budynek ten został w 1960 r. wyremontowany i służy wiosce do dzisiaj. W 1921 r. podczas plebiscytu zdecydowanie zwyciężyła opcja propolska Readmore..


Zazdrość

zazdrosc-kosciol
Dawna wieś, obecnie część Orzesza, położona w południowej części miasta. Powstanie Zazdrości jest związane z edyktem króla pruskiego Fryderyka o kolonizacji Śląska (1773) – założona została przez właściciela Zawady von Kalkreutha. Podczas plebiscytu w 1921 r. 222 osoby głosowały za Polską, a 50 za Niemcami. W 1970 r. wybudowano szkołę podstawową, która działa do dziś. Zazdrość należała niegdyś do parafii w Woszczycach, a w wiosce istniała jedynie kaplica, w której nabożeństwa odprawiane były przez dojeżdżającego księdza. Od 2001 r. w Zazdrości działa parafia Miłosierdzia Bożego. Readmore..


Zawiść

zawisc-palac-1
Dawna wieś, obecnie część Orzesza, położona przy szosie z Orzesza do drogi 81 i towarowej linii kolejowej Tychy – Orzesze Jaśkowice. Pierwsza udokumentowana informacja o Zawiści, wiosce rycerskiej pochodzi z 1574 roku, kiedy Wawrzyniec Trach odkupił wieś od Jerzego Orzeskiego, chociaż można również dopuścić, że wymieniona przez Jana Raciborskiego wśród wiosek przekazywanych żonie, księżnej Helenie nazwa Czawsch, dotyczy Zawiści i wówczas należałoby czas powstania wioski cofnąć co najmniej o sto lat. Readmore..



Woszczyce

woszczyce-dwor-1
Dawna wieś, obecnie część Orzesza, położona przy szosie Katowice – Wisła. Pierwsze wzmianki o parafii w Woszczycach ukazały się w 1003 roku, pierwszy kościół powstał około 1150 roku. Pierwszym właścicielem wioski i budowniczym kościoła był Peter a Woschczutzki. W 1237 r. z inicjatywy Konrada Mazowieckiego i kanonika kapituły krakowskiej o imieniu Bogusław rozpoczęto we wsi budowę klasztoru cystersów, wizytowanego rok później. Nie dokończono jednak budowy, bowiem w 1241 najazd tatarski zniszczył stawiany obiekt. Readmore..


Gardawice

gardawice-dwor
Dawna wieś, obecnie część Orzesza, położona przy szosie Katowice – Wisła. Dawna wieś rycerska, istniejąca już w XIV wieku. Nazwa Gardawice pochodzi od nazwiska rodu rycerskiego Gardawskich, właścicieli wsi do roku 1566, po których odziedziczyła ją rodzina Wyplerów. Miejscowość często zmieniała właścicieli, należała m.in. do Henryka Twardawy, Jerzego Januszewskiego, Adama Zborowskiego, rodu Winklerów. Readmore..



Łaziska Średnie

laziska-srednie-kosciol-2
Dawna wieś, obecnie część Łazisk Górnych, położona przy linii kolejowej Tychy – Orzesze Jaśkowice. Pierwsza wzmianka notowana w 1287 roku. Jest to najstarsza dzielnica Łazisk, założona na terenach zwanych łazami lub łysinami. Przez wiele lat była w rękach szlacheckich, dopiero w 1814 r. została włączona do własności władców pszczyńskiego państwa stanowego. W XVI wieku posiadający wieś ród Zawadzkich i większość mieszkańców przyjęła ewangelicyzm. W kolejnym stuleciu Zawadzcy ufundowali w Łaziskach drewniany kościół, Readmore..


Łaziska Górne

laziska-gorne-kosciol-1
Miasto (22 tys. mieszkańców) w powiecie mikołowskim, położone przy szosie Katowice – Wisła i linii kolejowej Katowice – Rybnik. Pierwsza osada na tych terenach to obecna stara niemiecka dzielnica Łaziska Średnie, dopiero później powstały niemieckie Dolne, a najpóźniej na okolicznych wzgórzach zasiedlono obszar, który nazwano Łaziskami Górnymi. W 1517 roku Kazimierz II cieszyński sprzedał ziemię pszczyńską – w tym Łaziska Dolne i Górne – węgierskiemu szlachcicowi Aleksemu z rodu Turzonów. Readmore..


Łaziska Dolne

laziska-dolne-wieza-cisnien
Dawna wieś, obecnie część Łazisk Górnych. Założone prawdopodobnie na przełomie XII i XIII wieku. W 1779 r. rozpoczęła w Łaziskach Dolnych pracę kopalnia „Szczęście Henryka” (Heinrichsglück), zapoczątkowując wydobycie węgla kamiennego na terenie dzisiejszego miasta. Działała do 1845 r. W 1884 r. na terenie osady znajdowało się 47 domów mieszkalnych. W 1910 r. w gminie mieszkało 1227 osób, a w obszarze dworskim 6. Podczas plebiscytu w 1921 r. 659 mieszkańców głosowało za Polską, natomiast 59 za Niemcami. Readmore..



Mąkołowiec

makolowiec-widok-1
Dawna wieś, obecnie dzielnica Tychów, położona w północnej części miasta. Do końca XVI wieku Tychy zajmowały niewielką, zwartą przestrzeń, zabudowaną skupiskiem gospodarstw o dawno wyznaczonych granicach. W ciągu XVII i XVIII wieku pojawiła się nowa grupa ludności – tzw. chałupnicy, w większości wywodzący się z synów okolicznej ludności, którzy nie znajdowali zatrudnienia w gospodarstwach rodzicielskich, więc pracowali najczęściej w pańskich folwarkach. Umieszczano ich w nowo zbudowanych domostwach, które powstawały na niezagospodarowanych wcześniej terenach, Readmore..



Czułów

czulow-kosciol
Dawna wieś, obecnie dzielnica Tychów, położona w północnej części miasta. Nazwa dzielnicy pochodzi od nazwiska Czuła i pierwsze zapiski o niej pochodzą z drugiej połowy średniowiecza. W 1887 r. uruchomiono papiernię, która początkowo wytwarzała wyłącznie celulozę, po przejściu Czułowa do Polski w 1922 r. zakład rozbudowano i rozpoczęto produkcję papieru. Przez krótki okres ok. 1929 roku zakład był jedynym w Polsce producentem ligniny. W latach 30. znajdował się pomnik upamiętniający powstania śląskie; został zburzony po wkroczeniu do miasta wojsk niemieckich Readmore..




Lędziny

ledziny-kosciol-sw-klemensa-4
Miasto (16400 mieszkańców) powiatowe (razem z Bieruniem) w województwie śląskim, położone obok drogi S1 i przy towarowej linii kolejowej Bieruń – Mysłowice Kosztowy. Istnieją świadectwa penetracji przez człowieka terenu obecnych Lędzin już w epoce brązu. Archeolodzy wykopali fragmenty naczyń z okresu kultury łużyckiej. W okresie przedchrześcijańskim w granicach obecnego miasta miejsce kultu słowiańskiego na górze Klimont, zwanej niegdyś Piorunową Górką (obecnie na tym miejscu katolicki kościół św. Klemensa). Readmore..




Chełmek

chelmek-kosciol-mb-krolowej-polski
Miasto (9 tys. mieszkańców) w powiecie oświęcimskim, położone przy szosie Bieruń – Libiąż i linii kolejowej Oświęcim – Trzebinia. Chełmek wzmiankowano w 1414 r., powstał on w celu ochrony traktu i przejścia na Przemszy, którą biegnie granica Śląska i Małopolski, a w czasach rozbiorów zaborów austriackiego i pruskiego. W 1815 r. wieś włączono do Rzeczpospolitej Krakowskiej, którą po nieudanym powstaniu w 1846 r., włączono do Austrii. W 1856 r. doprowadzono linię kolejową Wiedeń – Kraków. Readmore..


Smutna Góra (285 m)

smutna-gora-brama-przejscia-2
Wzgórze położone na wschód od Chełmu Śląskiego. Jesienią 1831 roku wybuchła w Chełmie epidemia cholery, która pochłonęła 218 ofiar. Ze względu na ochronę wody w studniach w gminie, umarłych nie grzebano na miejscowym cmentarzu, lecz wywożono w skrzyni z otwieranym dnem i grzebano w piaskach wschodniego zbocza wzgórza Chełm, będącego własnością kościelną. Po tragicznych wydarzeniach otrzymała nową nazwę Smutna Góra. W miejscu zbiorowej mogiły mogiły – cmentarza mieszkańcy Chełmu w 1831 roku wznieśli krzyż.
(za Wikipedią)
Readmore..


Chełm Śląski

chelm-slaski-kosciol-1
Wieś gminna w powiecie bieruńsko-lędzińskim, położona przy szosie i linii kolejowej Mysłowice – Oświęcim. W 1391 roku książę Jan II Żelazny napadł na zamek Lipowiec biskupa krakowskiego Jana z Radliczyc, położony 20 km na wschód na ziemi krakowskiej. Ponieważ nie mógł go zdobyć i ograbić, więc z zemsty spustoszył i spalił okoliczne wioski należące do biskupa. Z tego powodu biskup krakowski wniósł skargę do króla czeskiego Wacława IV, który polecił Janowi II, aby się upokorzył i uczynił zadość żądaniom biskupa. Król czeski nie chciał, aby skarga biskupa trafiła do króla polskiego, którym był Władysław Jagiełło, a którego władza z roku na rok była potężniejsza. Readmore..




Cielmice

cielmice-krzyz-2
Dawna wieś, obecnie dzielnica Tychów. Ślady pierwszego osadnictwa na terenie Cielmic sięgają epoki neolitu (znaleziona siekierka krzemienna). Na terenie Cielmic odkryto wczesnośredniowieczny cmentarz z ok. XI wieku. Natomiast pierwsza wzmianka pisana pochodzi z 1386 roku w dokumencie wydanym przez księcia Jana I Raciborskiego. Nazwa Cielmice pochodzi prawdopodobnie od nazwy rodu szlacheckiego Cielma, najprawdopodobniej założyciela osady lub od nazwy celników, którzy pobierali myto (cło) na moście ciągnącym się przez Dolinę Gostyni, a pobierane było głównie od kupców czeskich zmierzających do Krakowa przez Lędziny. Readmore..


Broszkowice

broszkowice-starorzecze-2
Wieś w gminie Oświęcim, położona przy szosie Oświęcim – Chrzanów. Początkowo wieś Broszkowice (pierwotnie Zbroschkowice) należała do zamku oświęcimskiego, a następnie do mieszczan oświęcimskich. Na podstawie istniejących dokumentów wiadomo, iż w 1427 r. została odkupiona od mieszczanina Marcina Cyny przez klasztor Dominikanów w Oświęcimiu. Po kasacji klasztoru w 1782 r. przez cesarza austriackiego Józefa II, wieś została wcielona do rządowego funduszu religijnego. W 1816 r. zakupił ją na licytacji proboszcz oświęcimski, Idzi Rusocki i darował swojemu bratankowi, Kajetanowi. Readmore..


Babice


Warning: imagecreatefromjpeg() [function.imagecreatefromjpeg]: gd-jpeg, libjpeg: recoverable error: Premature end of JPEG file in /wp-content/plugins/nextcellent-gallery-nextgen-legacy/lib/gd.thumbnail.inc.php on line 179

Warning: imagecreatefromjpeg() [function.imagecreatefromjpeg]: '//wp-content/gallery/babice_1/babice-most-kolejowy-2.jpg' is not a valid JPEG file in /wp-content/plugins/nextcellent-gallery-nextgen-legacy/lib/gd.thumbnail.inc.php on line 179

babice-most-kolejowy-2
Wieś w gminie Oświęcim, położona przy szosie Oświęcim – Tychy. Pierwsza wzmianka na temat wsi pochodzi z 1314 r., zamieszczona w dokumencie księcia Mieszka cieszyńskiego, który uwalnia Piotra Stosza z Babic koło Oświęcimia od płatności daniny. W 1457 r. Babice, jako własność książąt oświęcimskich, przechodzą w drodze kupna przez króla polskiego Kazimierza Jagiellończyka całego księstwa oświęcimsko-zatorskiego, do dóbr królewskich państwa polskiego. W latach 1470–80 odnotowano płatność dziesięciny pieniężnej z łanów kmiecych w Babicach na rzecz Scholasterii Readmore..







Bieruń

bierun-rynek-rzezba-1
Miasto (19500 mieszkańców) powiatowe (razem z Lędzinami) w województwie śląskim, położone przy szosie Tychy – Oświęcim i towarowej linii kolejowej Tychy – Lędziny. Bieruń otrzymał prawa miejskie w 1387 r. od księcia opawsko-raciborskiego Jana II Żelaznego. Akt ten polegał na nadaniu praw wójtowskich Kusowiczowi za jego długoletnią wierną służbę. O istnieniu na obszarze miasta osadnictwa świadczą wzmianki zamieszczone w dokumentach, na przykład o Ścierniach z 1272 r. , Bijasowicach z 1360 r. , Bieruniu z 1376 r. Readmore..