Wieś gminna, położona nad Ślęzą, na pograniczu Wzgórz Łagiewnickich i Równiny Wrocławskiej. Osadnictwo sięga tu epoki neolitu, znaleziono wiele pozostałości z epoki brązu i żelaza, II połowie IV tysiąclecia p.n.e. istniała nawet odrębna kultura zwana jordanowską. Wieś lokowano w 1282 r., w 1335 r. istniał kościół. Później część wsi przeszła na własność komandorii kawalerów maltańskich w Tyńcu Wielkim. Reszta w XVIII-XIX w. stanowiła własność hr. von Sandreczky. W 1884 r. Heinrich Traube odkrył w okolicy złoża nefrytu, wówczas jedyne w Europie. W 1898 r. doprowadzono linię kolejową na trasie Kobierzyce – Łagiewniki (obecnie nieczynna). Od 1982 r. siedziba gminy.

Warto zobaczyć

Kościół św. Stanisława Biskupa, wzmiankowany w 1335 r., obecny wzniesiony w XV w. i gruntownie przebudowany na neoromański w XIX/XX w. Jedna nawa z wydzielonym prezbiterium, masywna wieża zakończona iglicowym hełmem. Wewnątrz późnorenesansowy ołtarz z 1620 r., korpus ambony z 1609 r., barokowa chrzcielnica z 1. poł. XVIII w. i figury z XVIII w. Organy z 1887 r., na ścianach renesansowe i barokowe epitafia z XVI-XVII w.

Budynek stacji kolejowej z wieżą ciśnień z pocz. XX w.

[Wyświetl jako pokaz slajdów]

Dariusz Wojciechowski Gmina Jordanów Śląski, Masyw Ślęży, Równina Wrocławska