Narewka

narewka01cerkiew.jpg Wieś w Polsce położona na skraju Puszczy Białowieskiej, nad Narewką. Siedziba gminy, ośrodek turystyczno-wypoczynkowy . Posiada zabytkowy układ przestrzenny z XVIII w. Przed wojną 80% mieszkańców stanowili żydzi a we wsi stała drewniana synagoga.



Warto zobaczyć

We wsi znajduje się murowana cerkiew św. Mikołaja Cudotwórcy, kościół murowany z 1777 r. oraz kirkut.

Więcej na temat Narewki

Historia Narewki i cerkwi w Narewce zaczerpnięta z tablicy informacyjnej»


W 1864 r podjęto decyzję o budowie w Narewce cerkwi prawosławnej. Na miejsce lokalizacji świątyni wybrano wzniesienie położone z dala od centrum osady. Był to teren, gdzie w przeszłości znajdowała się część ogrodowo-parkowa folwarku narewskiego. W 1865 r. odbyło się uroczyste wmurowanie kamienia węgielnego pod murowaną cerkiew. Patronem parafii został św. Aleksander Newski. Świątynię budowano ze składek parafian, przy poparciu finansowym rządu rosyjskiego, który przeznaczył na ten cel 10 000 rubli. Cerkiew wyświęcono w 1867 r. Obecnie jest to cerkiew p..w. św. Mikołaja Cudotwórcy.

Duży wpływ na losy prawosławnych mieszkańców Narewki wywarła l wojna światowa. W miarę zbliżania się frontu rósł, podsycany przez władze rosyjskie, strach wśród ludności przed Niemcami. Duchowni prawosławni namawiali wiernych do ucieczki. W sierpniu 1915 r. mieszkańcy tych terenów, jak niemal wszyscy prawosławni mieszkańcy okolicznych ziem, w związku z ofensywą wojsk niemieckich, zastraszani przez żołnierzy carskich, wyruszyli na „bieżeństwo” – exodus w głąb imperium rosyjskiego.

Podróż bieżeńców odbywała się etapami, nieraz po kilka miesięcy. Pierwsza cześć wędrówki była najtrudniejsza, bowiem nie było żadnego systemu kierowania wielkim tłumem przemieszczających się ludzi. Pobocza dróg, którymi przemieszczali się „bieżeńcy” usiane były bezimiennymi grobami i krzyżami. W tymczasowych obozach szerzyły się choroby zakaźne. Brakowało jedzenia, wody. W punktach zbornych w Baranowiczach lub Bobrujsku uchodźcy przesiadali się do pociągów. Po przybyciu w miejsce docelowe (w głębi Rosji – gubernie uralskie, syberyjskie lub bliżej – na Ukrainie) pomocy udzielało im państwo rosyjskie. Bieżeńcom wypłacano miesięczną zapomogę, pracowali w zakładach obsługujących zaplecze armii, na kolei, na roli. Z Rosji mieszkańcy wracali wiatach 1918-1921. Po powrocie znajdowali spalone lub zdewastowane domostwa. Nie mając domów, urządzali prymitywne ziemianki lub mieszkali kątem u innych. Aby oszukać panujący głód żywiono się chlebem z przemielonej lebiody, perzu, szczawiu. Dotknęła ich także epidemia tyfusu. W wyniku bieżeństwa rodzinne strony opuściło ponad 800 tyś. mieszkańców Podlasia. Przeciętna wieś białoruska na Białostocczyźnie straciła w latach 1915-1922 prawie 40% swej populacji. Pamiątką po „bieżeństwie” są krzyże ustawione wokół świątyni. Ustawili je ci parafianie Narewki, którym udało się szczęśliwie powrócić z wygnania.

W 1915 r. zamknięto stary cmentarz prawosławny, a zmarłych zaczęto chować na nowym, założonym około 400 m na północny wschód od starego.

Święta parafialne obchodzone są 7 lipca – św. Jana Chrzciciela i 19 grudnia – św.Mikołaja Cudotwórcy.

Powered by Hackadelic Sliding Notes 1.6.5

Dodaj komentarz