Szlak czerwony Trzebnica – Głuchów Górny – Zaprężyn

brochocin-stacja-4

Szlak czerwony Trzebnica – Głuchów Górny – Zaprężyn

Trzebnica – (4,2 km) Raszów – (6,6 km) Brochocin – (8,4 km) Taczów Mały – (10,4 km) Głuchów Górny – (12,8 km) Boleścin – (15,3 km) Zaprężyn

Widokowy szlak biegnący przez wschodnią część Wzgórz Trzebnickich. Prowadzi przez mocno pofalowane wzgórza, prawie cały czas drogami polnymi z rozległymi perspektywami. Stan oznakowania średni, w wielu miejscach brakuje znaków.



Trasę zaczynamy w Trzebnicy na skrzyżowaniu ul. ks. Bochenka i Jana Pawła II pod bazyliką (dokładny opis bazyliki trzebnickiej i zabytków miasta znajduje się tutaj). Szlak czerwony biegnie tu z Obornik Śl. Ruszamy ul. Jana Pawła II razem z niebieskim i żołtym szlakiem z Obornik Śl. Mijamy bazylikę po prawej, po lewej znajduje się plac Pielgrzymkowy z ołtarzem polowym. Za bazyliką deptakiem w prawo odchodzi niebieski szlak do Lasu Bukowego. Dochodzimy do ul. Henryka Brodatego, którą prowadzi szosa nr 340 Trzebnica – Oleśnica i skręcamy w prawo (w lewo odchodzi szlak żółty na Winną Górę). Idziemy szosą mijając ogródki działkowe po lewej i osiedle domków jednorodzinnych po prawej. Na krańcu miasta skręcamy w prawo w ul. Czereśniową (z lewej przychodzi szlak żółty z Winnej Góry). Zaraz za skrzyżowaniem osiągamy Rotundę Pięciu Stołów.

Rotunda Pięciu Stołów – krąg o średnicy 28 m, otoczony murem z cegły, brył granitowych i rudy darniowej, wzniesionym w XIII w. Tu spotykała się św. Jadwiga z potrzebującymi, znajdowało się tu miejsce kwarantanny podczas epidemii i cmentarz. W środku krzyż i rzeźba św. Jadwigi.

Idziemy ul. Czereśniową do ul. Oleśnickiej, gdzie skręcamy w lewo (szlak żółty do Lasu Bukowego zagłębia się tu prosto w las). Mijamy zabytkową Willę Zamek, położoną na skraju Lasu Bukowego.

Las o charakterze parkowym (dawny park zdrojowy), znajdujący się na południowo-wschodnich obrzeżach Trzebnicy, na stoku wzgórza Widok (244 m). Rosną tu buki z domieszką lipy, dębu, klonu, jaworu, świerka i modrzewia. Miejsce rekreacji i wypoczynku mieszkańców Trzebnicy. Willa Zamek pochodzi z lat 1890-1905, ma formę romantyczno-neogotyckiego zameczku. Obok znajdują się: wozownia, studnia Źródło Marii Karoliny i park.

Idziemy ruchliwą szosą Trzebnica – Długołęka pod górę, wzdłuż krawędzi Lasu Bukowego. Po chwili skręcamy w lewo w drogę leśną, która lawirując dość stromym podejściem wyprowadza nas na szczyt wzgórza 250 m.

Wychodzimy z lasu (z tego miejsca rozciągają się malownicze widoki na południe), podążamy przez sady lekko w dół, przecinając szosę Trzebnica – Długołęka.

Bitą drogą schodzimy do wsi Raszów, gdzie skręcamy w prawo i brukowaną ulicą dochodzimy do rozległego folwarku z częściowo szachulcową stodołą. Za nim kolejny skręt w lewo doprowadza nas do ukrytego w niewielkim parku pałacu.

Pałac w Raszowie pochodzi z lat 1826-1830. W skład kompleksu pałacowego wchodzą: pawilon ogrodowy, budynek mieszkalny i budynki gospodarcze z pocz. XX w., oficyna mieszkalno-gospodarcza z 1 poł. XIX w., brama wjazdowa do folwarku z pocz. XX w. i park założony w XX w. W pobliżu pałacu rosną pomniki przyrody: dąb błotny oraz żywotnik zachodni.

Idziemy dalej niewyraźną drogą polną, pokonując dolinę i kulminację. Na tym odcinku towarzyszą nam malownicze widoki.

Schodzimy w dół pod wiadukt linii kolejowej Wrocław – Trzebnica. Bitą drogą dochodzimy do głównej ulicy w Brochocinie, gdzie skręcamy w lewo.

W Brochocinie odkryto ślady osadnictwa z epoki kamienia i osadę z wczesnego średniowiecza. Wieś wzmiankowana była w 1203 r. jako Brochotino, nazwa pochodzi od imion: Broch, Bronisław, Proch albo od słów brok, broczyć. Niemiecka nazwa brzmiała Brokotschine i została zmieniona przez hitlerowców w 1937 r. na Moltketal. Brochocin należał częściowo do klasztoru w Trzebnicy i do dóbr książęcych, później przejętych przez rodziny: von Mutschelnitz-1530-41, von Leutsch – 1617, von Kassel – 1705, von Salich – 1726, von Riemberg – 1779, von Helmrich – 1830, Seydel – 1845, Jentsch – 1876 i od 1914-1937 r. do Frombergów. W 1939 r. do Brochocina przyłączono Taczów Wielki i Taczów Mały, nazwa Moltketal została nadana ku czci marszałka Helmuta Moltke, któremu postawiono pomnik.

W głębi po lewej mijamy opuszczony pałac.

Barokowy pałac w Brochocinie pochodzi z XVIII w., przebudowany w XIX w., częściowo zniszczony w 1945 r., obecnie opuszczony. Dwutraktowy, dwukondygnacyjny, nakryty dachem czterospadowym, elewacje dzielone pilastrami, portal z rzeźbionym herbem właścicieli. Obok oficyna mieszkalna, spichlerz i park z XIX w. W parku wiele pomnikowych drzew. m.in. choinka kanadyjska, magnolia pośrednia i sosna.

Idziemy przez wieś, mijając dwie wille aż do przejazdu kolejowego obok stacji Brochocin.

Stacja Brochocin Trzebnicki znajduje się na linii kolejowej Wrocław Psie Pole – Trzebnica, uruchomionej w 1886 r. i zawieszonej w 1991 r. Budynek stacyjny pochodzi z lat budowy linii. Od 2009 r. kursują tędy szynobusy Kolei Dolnośląskich.

Przed nami wieś Taczów Wielki, jednak nie dochodzimy do niej, na rozdrożu za przejazdem skręcamy w prawo. Mijamy nową kaplicę mszalną i skręcamy z asfaltu w prawo na drogę polną.

Idziemy przez pola, gdzie skręcamy w lewo, przecinamy dolinę potoku Jagodnica i wkraczamy do wsi Taczów Mały.

Na terenie Taczowa Małego znaleziono ślady osadnictwa z epoki kamienia i okresu kultury łużyckiej. Wzmiankowana w 1155 r. jako Tachovo, niemiecka nazwa brzmiała Klein Totschen. Wieś należała do biskupa wrocławskiego, w XIV w. utworzono sołectwo. W 1418 r. biskup wrocławski nadał wieś kapitule wrocławskiej katedry, później była ona dzierżawiona. Po sekularyzacji w 1810 r., majątek nabył kupiec Willert, potem należały do skarbu państwa, Jentscha z Brochocina i rodu von Kassel z Głuchowa Górnego. Wieś ma układ wielodrożnicowy, istniał tu dwór, zachowały się zabudowania folwarczne.

Dochodzimy do szosy we wsi, gdzie skręcamy w lewo. Niedługo potem skręcamy w prawo w drogę polną i opuszczamy Taczów Mały.

Idziemy lekko pod górę dolinką potoku rozjeżdżoną drogą polną. Docieramy do cmentarza w Głuchowie Górnym (obok niego nieczynny cmentarz ewangelicki), za którym osiągamy szosę z Trzebnicy, gdzie skręcamy w prawo.

Głuchów Górny na pocz. XIII w. stanowił dobra książęce, wieś przeniesiono na prawo niemieckie w 1283 r., powstał wtedy folwark. W 1376 r. istniał już kościół parafialny. Później własność Solkowskich (2 poł. XV w.), rodzin von Luckau (XVI w.), von Kessel (1646 – 1945). W latach 1718-22 założono tu z inicjatywy pastora Nietschkego zespół sierocińca i szkoły, zamknięty w 1727 r. z rozkazu cesarza, który obawiał się szerzenia protestantyzmu. W 1853 r., miał miejsce wielki pożar, odbudowa trwała 4 lata. We wsi znajdowało się tajne centrum dowodzenia Układu Warszawskiego, zlokalizowane w bunkrze 15 m pod ziemią.

Idziemy przez Głuchów Górny, mijając kościół Podwyższenia Krzyża Św.

Kościół Podwyższenia Krzyża Św., pierwotny wzmiankowany w 1376 r., w l. 1540-1546 we władaniu protestantów. Rozbudowany w 1706 r., był budynkiem o konstrukcji szkieletowej, z wieżą. Spłonął w 1853 r., kiedy wzniesiono obecny, murowany w stylu neoromańskim. Pod nr 36 znajduje się dom parafialny z 1856 r.

Na głównym skrzyżowaniu opuszczamy szosę, kierując się na wprost boczną uliczką. Po lewej mijamy okazałe zabudowania folwarczne z pałacem.

Ok. 1664 r. istniał tu dwór o konstrukcji szkieletowej, zastąpiony po 1864 r. przez neoklasycystyczny pałac, przebudowany na pocz. XX w. W latach 1870-1940 urządzono park. Ok. 1864 r. wyburzono stary folwark i założono nowy, na obecnym miejscu. Zabudowa folwarczna pochodzi z lat 1870 – 1900. W ścianę jednego z budynków wmurowano śmigło niemieckiego samolotu, który rozbił się 2.09.1939 r. na okolicznych polach, zestrzelony przez polską obronę lotniczą.

Na skraju wsi asfalt się kończy, bitą drogą opuszczamy Głuchów Górny. Osiągamy szczyt wzgórza 230 m z którego rozciągają się rozległe widoki.

Zaczynamy zejście, mijając po prawej zalesione wąwozy lessowe. Zejście robi się wyraźniejsze, po czym docieramy do szosy w Boleścinie, gdzie skręcamy w prawo.

Mijamy pomnikowy dąb, w głębi po lewej znajduje się pałac.

Zaniedbany neorenesansowy pałac z XIX/XX w. z parkiem z XVIII/XIX w. Obok folwarczne obiekty mieszkalne, wozownia, obora, spichlerz.

Na skraju Boleścina, obok współczesnego kościoła Miłosierdzia Bożego, skręcamy w lewo w boczną szosę do Krakowian.

Opuszczamy wieś, przekraczamy dolinkę potoku, w której znajdowało się niegdyś grodzisko. Po prawej znajduje się niewielki las chroniony w rezerwacie Las Bukowy w Skarszynie.

Rezerwat Las Bukowy w Skarszynie utworzono 15 grudnia 1980 r. na powierzchni 23,7 ha. Zajmuje pocięte wąwozami zbocze Winnej Góry. Rosną tu ponad stuletnie buki, dęby, graby, lipy oraz rzadkie gatunki roślin (m. in. kruszczyk szerokolistny, śnieżyca wiosenna, śnieżyczka przebiśnieg, kokorycz wątła, przylaszczka pospolita, złoć mała, złoć żółta).

Szosa dość stromo wyprowadza nas na szczyt wzniesienia, z którego rozpościera się ładny widok na Boleścin. Przy zakręcie szosy skręcamy w prawo na drogę polną.

Wkraczamy na teren gminy Długołęka. Idziemy przez pola lekko w dół aż osiągniemy szosę w Zaprężynie, gdzie skręcamy w prawo (z lewej przychodzi zielony szlak z Zawoni). Idziemy przez wieś aż do głównego skrzyżowania, gdzie kończy się opisywany etap szlaku. Szlak czerwony biegnie dalej do Dobroszyc a zielony do Długołęki.

Dodaj komentarz