Szlak czerwony Zaprężyn – Dobroszyce

zaprezyn-za-13

Szlak czerwony Zaprężyn – Dobroszyce

Zaprężyn – (3,5 km) Skała – (6,5 km) Krotowice – (8,6 km) Mękarzowice – (14,6 km) Dobroszyce – (16,4 km) Dobroszyce stacja

Malowniczy szlak, biegnący przez wschodnią część Wzgórz Trzebnickich, prowadzący pofalowanymi polami z rozległymi widokami. Nawierzchnia – częściowo asfalt, częściowo drogi polne, niestety kilka odcinków zarośniętych lub zaoranych, przez co szlak nie nadaje się dla rowerzystów. Oznakowanie w stanie złym, w wielu miejscach kompletnie nieczytelne.

Startujemy w Zaprężynie (gm. Długołęka), dokąd szlak czerwony biegnie z Trzebnicy, na skrzyżowaniu ze szlakiem zielonym Długołęka – Zaprężyn – Kuźniczysko.

Zaprężyn – wieś w gminie Długołęka, stanowiła własność rodzin: von Ohm, von Doebschutz, von Strachwitz, von Pogorell.

Idziemy asfaltem przez wieś w kierunku wschodnim. Po lewej mijamy neorenesansowy pałac z lat 1880–90 (obecnie własność prywatna).

Przecinamy potok i zaczynamy podejście, wkraczając w malowniczy, głęboko wcięty wąwóz lessowy Czarny Jar. Można w nim zaobserwować korzenie ledwo trzymających się skarpy drzew.

Opuszczamy Zaprężyn i pniemy się do góry do skrzyżowania z szosą Łozina – Węgrów. Z tyłu rozpościera się piękna panorama położonego w kotlince Zaprężyna, na wprost widoczne pofalowane grzbieciki Wzgórz Trzebnickich. Koło przystanku skręcamy w szosę w lewo by po chwili zejść w prawo na polną drogę.

Schodzimy w dół wzdłuż szpaleru drzew. Po lewej otwiera się widok na Węgrów. Docieramy do asfaltu (szosa Węgrów – Jaksonowice), gdzie prosto. Za mostkiem na wprost widoczna jest wieża kościoła w Jaksonowicach. Koło przystanku skręcamy w lewo w boczną drogę, podchodzimy lekko do góry wzdłuż alei i osiągamy wieś Skała.

Idziemy przez wieś mijając szachulcową stodołę i kapliczkę. Koło transformatora stoi resztka jakiejś figury. Po prawej stronie, nieco w oddaleniu można zobaczyć skromny dwór.

Na końcu wsi wkraczamy na drogę polną, biegnącą przez malownicze wzgórza. Przekraczamy granicę gmin Długołęka i Dobroszyce, będącą też granicą powiatów: wrocławskiego i oleśnickiego.

Schodzimy w dół, wzdłuż alei. Droga staje się coraz bardziej zarośnięta, co zmusza nad do przejścia miedzą, w końcu znika całkiem. Na końcu idziemy praktycznie na przełaj w kierunku widocznego folwarku.

Przechodzimy przez teren małego folwarku w Krotowicach, typowego dla tych terenów. Za nim znajduje się pozbawiony cech stylowych dwór i niewielki park, który mijamy po lewej stronie.

Idziemy lekko w górę brukowaną drogą przez osadę, mijając ciekawy stary dom i aleję. Przy transformatorze przecinamy szosę Rzędziszowice – Siekierowice i opuszczamy Krotowice.

Idziemy widokową polną drogą częściowo wyłożoną zarastającymi trawą płytami betonowymi. Przekraczamy dolinę potoku i wchodzimy na szczyt kolejnego grzbieciku.

Z grzbietu rozpościera się rozległy widok na pofalowane Lasy Złotowskie i położoną u ich stóp Łuczynę. Tutaj znajduje się miejsce trudne orientacyjnie, (brak znaków) schodzimy miedzą w dół wzdłuż alei (droga zarosła). W dolinie wkraczamy na wyraźną drogę polną z Prawocic i pokonujemy potok.

Osiągamy pierwsze zabudowania Mękarzowic.

Mękarzowice – wieś wzmiankowana w 1403 r. Należała do następujących rodzin: von Szenwiz (1503), von Rothkirch (1617-33), von Heugel (1673, 1701), von Falkenberg (1713), von Prittwiz (1743, 1785), Scupin (1873 – 1945).

bitą drogą dochodzimy do szosy z Siekierowic, gdzie w lewo. Idziemy brukowaną drogą, po lewej mijamy staw i niewielki folwark z kominem. Koło kapliczki skręcamy w prawo w bitą drogę, która po opuszczeniu Mękarzowic zamienia się w drogę polną.

Idziemy polną drogą, mijając ciekawe drzewo owocowe, ambonę i linię energetyczną. Po lewej pojawia się w oddali kościół w Strzelcach, którego widok będzie nam towarzyszył przez dłuższy czas. Teren się wypłaszcza, opuszczamy powoli Wzgórza Trzebnickie.

Dochodzimy do dwóch samotnych zagród, należących do Strzelec.

Za nimi skręcamy w prawo w bitą drogę Strzelce – Siekierowice, a po chwili w lewo, w kierunku widocznego w oddali szpaleru drzew. Biegła kiedyś tędy droga, obecnie musimy poruszać się polną miedzą.

Dochodzimy do drzew (okazałe wierzby), gdzie pojawia się zarośnięta droga polna. Po lewej nadal doskonale widoczne są Strzelce z kościołem. Osiągamy szosę Siekierowice – Dobroszyce, gdzie skręcamy w lewo. Ulicą Wojska Polskiego wkraczamy na teren Dobroszyc.
Wieś gminna w powiecie oleśnickim, położona na Równinie Oleśnickiej, przy szosie Oleśnica – Trzebnica i linii kolejowej Oleśnica – Ostrów Wielkopolski. Wzmiankowana w 1405 r., jako wieś Treszkin, siedziba rodu von Czirn. W 1655 r. zakupiona od von Hengelów przez ks. oleśnickiego Sylwiusza Nimroda wirtemberskiego, który w 1663 r. w pobliżu dokonał lokacji nowego miasta z kwadratowym rynkiem. W 1675 r. jego syn Juliusz Zygmunt połączył obie miejscowości w jedno miasto, zwane Juliusburg. W XVII i XVIII w. znaczący ośrodek tkactwa i szewstwa, w 1693 r. wzniesiono ratusz, a w latach 1693-1697 kościół ewangelicki Św. Trójcy (nie zachowany). W 1745 r. miasto straciło status rezydencji ks. oleśnickich. Od 1792 r. własność dynastii brunszwickiej, od 1884 r. kr. saskiego Fryderyka Augusta III. W XIX w. sukiennictwo podupadło, w 1826 r. zburzono nawet ratusz, rozwinął się za to przemysł drzewny. W 1875 r. doprowadzono linię kolejową na trasie Oleśnica – Gniezno. W 1928 r. Dobroszyce utraciły prawa miejskie. W latach 1940-1942, mieścił się tu obóz jeniecki dla oficerów belgijskich, francuskich i holenderskich.
Po prawej stronie mijamy stawy hodowlane i jaz, za którymi widać okazałą bryłę dawnego sierocińca (obecnie ośrodek Caritas).

Na skrzyżowaniu mijamy po prawej pałac w Dobroszycach z charakterystycznymi narożnymi basztami.
Pałac z lat 1589-1601 wzniesiony przez Andreasa von Hengela jako renesansowy dwór obronny, przebudowany w latach 1675-1676 przez ks. Juliusza Zygmunta na barokową rezydencję. Gruntownie przebudowany w 1853 r., usunięto wtedy barokową ścianę szczytową i założono park na miejscu ogrodów. Po 1945 r. siedziba szkoły, obecnie własność prywatna. Pałac zatracił wiele cech stylowych, zachowały się renesansowe obramienia okien, późnorenesansowy i barokowy portal. W narożach baszty, jedna z nich przebudowana na wieżę. Obok pałacu znajduje się oficyna z herbami i datą 1821.

Idziemy ulicą Wojska Polskiego, koło zabytkowego budynku przychodni.

Dochodzimy do ulicy Trzebnickiej, gdzie w prawo. Na kolejnym skrzyżowaniu idziemy w lewo w ulicę Oleśnicką. Mijamy szachulcową stodołę i osiągamy skrzyżowanie z niedawno wybudowaną obwodnicą Dobroszyc, na ruchliwej drodze nr 340 Trzebnica – Oleśnica. Przed stacją benzynową skręcamy w lewo i przechodzimy obwodnicę na światłach. Ulicą Kolejową idziemy aż do granicy Dobroszyc i przejazdu kolejowego na linii Oleśnica – Grabowno Wielkie – Ostrów Wlkp. Powstała ona w 1875 r. jako część połączenia Oleśnica – Gniezno, obecnie jeżdżą tędy pociągi z Wrocławia do Ostrowa Wlkp. i Krotoszyna.

Przed przejazdem odchodzi w lewo brukowana droga, którą można dostać się na stację. Szlak czerwony prowadzi dalej do wsi Cieśle.

Dodaj komentarz