Szlak rowerowy zielony Dobroszyce – Łuczyna – Złotów

Szlak rowerowy zielony Dobroszyce – Łuczyna – Złotów
Dobroszyce – (4,9 km) Cichoszów – (6,8 km) Siekierowice – (8,0 km) Mękarzowice – (9,8 km) Łuczyna – (13,8 km) Sadków – (16,4 km) Bartków – (20,5 km) Lasy Złotowskie – (23,7 km) Złotów
Pierwsza część pętli rowerowej wokół Dobroszyc. Biegnie ona najpierw przez wsie położone u południowego podnóża wschodniej części Wzgórz Trzebnickich, następnie pofalowanym terenem przez rozległe Lasy Złotowskie. Nawierzchnia prawie w całości asfaltowa, jedynie odcinek Sadków – Bartków drogą bitą.


Trasa zaczyna się na dawnym rynku w centrum Dobroszyc.
Dobroszyce – wieś gminna w powiecie oleśnickim, położona na Równinie Oleśnickiej, przy szosie Oleśnica – Trzebnica i linii kolejowej Oleśnica – Ostrów Wielkopolski. Wzmiankowana w 1405 r., jako wieś Treszkin, siedziba rodu von Czirn. W 1655 r. zakupiona od von Hengelów przez ks. oleśnickiego Sylwiusza Nimroda wirtemberskiego, który w 1663 r. w pobliżu dokonał lokacji nowego miasta z kwadratowym rynkiem. W 1675 r. jego syn Juliusz Zygmunt połączył obie miejscowości w jedno miasto, zwane Juliusburg. W XVII i XVIII w. znaczący ośrodek tkactwa i szewstwa, w 1693 r. wzniesiono ratusz, a w latach 1693-1697 kościół ewangelicki Św. Trójcy (nie zachowany). W 1745 r. miasto straciło status rezydencji ks. oleśnickich. Od 1792 r. własność dynastii brunszwickiej, od 1884 r. kr. saskiego Fryderyka Augusta III. W XIX w. sukiennictwo podupadło, w 1826 r. zburzono nawet ratusz, rozwinął się za to przemysł drzewny. W 1875 r. doprowadzono linię kolejową na trasie Oleśnica – Gniezno. W 1928 r. Dobroszyce utraciły prawa miejskie. W latach 1940-1942, mieścił się tu obóz jeniecki dla oficerów belgijskich, francuskich i holenderskich. Dobroszyce zachowały miejski układ urbanistyczny z rynkiem i częściowo zachowaną zabudową małomiasteczkową.


Jedziemy wylotową ul. 11 Listopada na południe, na obrzeżach Dobroszyc skręcamy w prawo w ul. Czereśniową, którą docieramy do kościoła św. Jadwigi i Centrum Caritas.
Neogotycki kościół św. Jadwigi pochodzi z lat 1894-1895.

Obok niego znajduje się neogotycki sierociniec (Amalienstift) z 1893 r., obecnie Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy Caritas Archidiecezji Wrocławskiej.

Dojeżdżamy do stawów rybnych, gdzie skręcamy w prawo w ul. Stawową.

Docieramy do pałacu w Dobroszycach, po lewej stoi oficyna.
Pałac z lat 1589-1601 wzniesiony przez Andreasa von Hengela jako renesansowy dwór obronny, przebudowany w latach 1675-1676 przez ks. Juliusza Zygmunta na barokową rezydencję. Gruntownie przebudowany w 1853 r., usunięto wtedy barokową ścianę szczytową i założono park na miejscu ogrodów. Po 1945 r. siedziba szkoły, obecnie własność prywatna. Pałac zatracił wiele cech stylowych, zachowały się renesansowe obramienia okien, późnorenesansowy i barokowy portal. W narożach baszty, jedna z nich przebudowana na wieżę. Obecnie w pałacu mieści się hotel.

Koło pałacu skręcamy w lewo w ul. Wojska Polskiego. Mijamy po lewej stawy rybne i opuszczamy Dobroszyce. Przekraczamy niewielką dolinkę potoku i docieramy do dawnego młyna w przysiółku Siekierowic o nazwie Cichoszów.

Cichoszów już w 1785 r. posiadał folwark i młyn wodny, w 1740 r. stanowił własność grafa von Sandrezky’ego, w 1785 r. von Heugla, by później wejść w posiadanie Puttkamerów z Siekierowic. Opuszczony klasycystyczny młyn wodny zachował jeszcze instalacje typu staw retencyjny, przepust i jaz.

Na rozdrożu za młynem skręcamy w prawo, po chwili w prawo odchodzi droga do głównych zabudowań Cichoszowa.

Mijamy kolonię Siekierowic, po prawej znajduje się zespół folwarczny z opuszczonym dworem. Docieramy do centrum Siekierowic, koło współczesnego kościoła MB Częstochowskiej. Skręcamy tu w prawo w boczną szosę, prowadzącą do Łuczyny.

Siekierowice to rozległa wieś składająca się dwóch części i przysiółków Cichoszów, Góry oraz Krotowice. W 1785 r. właścicielami wsi byli von Eben i von Strachwiz. W XIX w. weszła w skład majoratu baronów von Puttkamerów, w których władaniu pozostała do 1945 r.
Po prawej mijamy park dawnego zespołu pałacowego, założony w końcu XVIII w. Pałac zbudowany w 1786 r. uległ zniszczeniu w 1945 r. W parku zachowała się ciekawa kaplica grobowa Puttkamerów, położona na wyspie.

Opuszczamy Siekierowice, przekraczamy potok, za którym pojawiają się już zabudowania Mękarzowic.
Mękarzowice – wieś wzmiankowana w 1403 r. Należała do następujących rodzin: von Szenwiz (1503), von Rothkirch (1617-33), von Heugel (1673, 1701), von Falkenberg (1713), von Prittwiz (1743, 1785), Scupin (1873 – 1945).
Jedziemy przez wieś mijając po lewej zabudowania dawnego folwarku z kominem. Asfalt przechodzi w drogę brukowaną. Na końcu Mękarzowic droga zaczyna się lekko wznosić, to znak, że wjeżdżamy na teren właściwych Wzgórz Trzebnickich.

Po lewej pojawiają się zabudowania Łuczyny.
Łuczyna – duża wieś lokowana w 1251 r. na prawie niemieckim przez biskupa wrocławskiego Tomasza, w 1283 r. wzmiankowano parafię. Wieś dzieliła się na część górną i dolną. Do 1810 r. należała do klasztoru Cysterek z Trzebnicy, potem dzieliła się na posiadłości szpitala św. Bernarda z Wrocławia (1847-1912) i rodziny von Roeder.
Docieramy do skrzyżowania z ruchliwą szosą nr 340 Oleśnica – Trzebnica, naprzeciwko znajduje się budynek dawnej szkoły z 1920 r. Skręcamy w lewo i za chwilę w prawo na szosę do Sadkowa. Mijamy dom ludowy z 2. połowy XIX w. po prawej i budynek wyglądający na przebudowaną kaplicę katolicką (zachowany portal i absyda) po lewej.

Docieramy do kościoła Najświętszego Serca PJ.
Kościół filialny Najświętszego Serca Pana Jezusa w Łuczynie wznieśli w 1914 r. ewangelicy. Wieża nosi cechy architektury neoromańskiej, skromny korpus jest bezstylowy.

Jedziemy dalej przez Łuczynę, teren cały czas lekko się wznosi. Mijamy ostry skręt w prawo, zabudowa staje się coraz rzadsza, pojawiają się za to coraz szersze widoki na wschodnią część Wzgórz Trzebnickich. Jedziemy wzdłuż ściany Lasów Złotowskich aż osiągniemy przełączkę między głównym grzbietem a boczną kulminacją Łuczynki (215 m).

Zaczynamy zjazd w kierunku znajdującego się przed nami Sadkowa, malowniczo położonego na skłonie wzgórz.
Sadków – wieś wchodząca do 1810 r. w skład dóbr klasztoru Cysterek w Trzebnicy, później należała do Meissnera (1845), R. Fruhaufa (1891), Fritza Pinkerta (1912) i rodziny Langen (1919, 1937).
We wsi skręcamy ostro w prawo i jedziemy drogą omijającą bokiem główną część zabudowy.

Mijamy mały folwark, na końcu Sadkowa skręcamy w lewo w boczną szosę i za chwilę w bitą drogę w prawo.

Opuszczamy wieś, jedziemy lekko pofalowanym polnym terenem wzdłuż ściany Lasów Złotowskich. Po drodze skręcamy cztery razy ostro pod kątem prostym aż osiągniemy szosę z Dobroszyc, gdzie skręcamy w lewo.

Dojeżdżamy do wsi Bartków.
Bartków – wieś wchodząca niegdyś w skład dóbr książąt brunszwicko-oleśnickich. Na północ od wsi zachowały się resztki dawnego cmentarza.
Na głównym skrzyżowaniu koło kapliczki skręcamy w lewo. Boczną ulicą docieramy do Leśnictwa Bartków, obok którego rośnie okazałe drzewo.

Mijamy znak informujący o zakazie wjazdu pojazdów motorowych i wjeżdżamy w Lasy Złotowskie. Jedziemy prosto wąskim leśnym asfaltem cały czas lekko pod górę. Osiągamy główny grzbiet wschodniej części Wzgórz Trzebnickich, jedziemy teraz pofalowanym terenem raz w górę raz w dół. Na ostrym skręcie w lewo dociera z prawej niebieski szlak Korona Kocich Gór z Grabowna Wielkiego przez Malerzów.

Na następnym skrzyżowaniu skręcamy w kolejny leśny asfalt w prawo, opuszcza nas szlak niebieski, biegnący dalej do Zawoni. Zjeżdżamy dość konkretnie w dół, mijamy malowniczą polanę z samotnym domem.

Wjeżdżamy na teren gminy Zawonia, pokonujemy niewielki grzbiecik, gdzie pojawiają się zabudowania Złotowa.
Złotów – duża wieś położona na granicy Wzgórz Trzebnickich i Równiny Czeszowskiej, wzmiankowana w 1266 r. W średniowieczu wytapiano tu żelazo z rud darniowych, w XIX w. we wsi znajdowały się: 4 młyny wodne, cegielnia, 3 tartaki i 5 warsztatów tkackich.
Przed nami panorama Wzgórz Krośnickich, zjeżdżamy w dół przez wieś, pełną okazałych zabudowań.

Docieramy do głównego skrzyżowania, gdzie szlak skręca w prawo. Przed nami dawna szkoła ewangelicka z pocz. XX w, obecnie dom kultury. Za nim znajduje się drewniany kościół św. Józefa.
Drewniany kościół św. Józefa został zbudowany w 1754 r. przez ewangelików. Wzniesiony w konstrukcji zrębowej na podmurówce z kamienia polnego. Od zachodu wieża o konstrukcji słupowo–ramowej. Wewnątrz rokokowy ołtarz z rzeźbą św. Józefa z Dzieciątkiem oraz barokowa ambona. Wokół znajduje się stary cmentarz.

Tu kończy się nasza trasa, szlak zielony biegnie dalej do Dobroszyc przez Malerzów.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *