Szlak św. Jakuba Via Regia Oleśnica Mała – Jakubowice – Sobocisko

niemil-drzemlikowice-13

Szlak św. Jakuba Via Regia Oleśnica Mała – Jakubowice – Sobocisko

Oleśnica Mała – (4,4 km) Niemil – (6,9 km) Drzemlikowice – (7,9 km) Jakubowice – (10,3 km) Bolechów – (11,9 km) Pełczyce – (14,5 km) Marszowice – (16,2 km) Miłonów – (18,6 km) Sobocisko

Odcinek głównej trasy Szlaku św. Jakuba Via Regia. Prowadzi głównie drogami polnymi, odcinek Marszowice – Sobocisko asfaltowy. Biegnie przez rolnicze tereny Równiny Grodkowskiej i Wrocławskiej, niewielki las jedynie w malowniczej dolinie Oławy. Po drodze pałac w Jakubowicach i zabytkowe kościoły w Niemilu, Marszowicach i Sobocisku.


Trasa zaczyna się pod pałacem w Oleśnicy Małej, dokąd szlak Via Regia biegnie z Brzegu. Idziemy szosą w kierunku Witowic, która przecina dolinę rzeki Gnojnej. Na skrzyżowaniu kierujemy się na wprost zniszczonym asfaltem w kierunku MOP na autostradzie A4. Nie dochodząc do niego skręcamy w prawo w drogę polną, a potem skrajem lasu łęgowego, porastającego dolinę Oławy. W lesie ukryta jest ciekawa droga krzyżowa z ok. 1900 r. i grodzisko. Możemy podejść kawałek w lewo do kapliczki, dokąd kieruje drogowskaz. Po chwili skręcamy w prawo w kierunku Niemila.

Docieramy do mostu na Gnojnej na obrzeżach Niemila (prosto można podejść do kościoła św. Katarzyny), przed którym skręcamy w lewo.

Niemil – wieś w gminie Oława, leżąca nad Gnojną. Wzmiankowana w 1267 r., później należała do Joannitów, którzy ufundowali kościół znany już w 1318 r.

Renesansowy kościół św. Katarzyny w obecnej formie pochodzi w 1557 r., w 1607 r. dobudowano kruchtę i sakramentarium a sufit pokryto dekoracją stiukową. W 2. poł. XIX w.. kościół przebudowano nadając mu neogotycki wygląd, powstała zakrystia, i krzyże maltańskie Joannitów nad oknami. Wyposażenie wnętrza barokowe z XVIII w.

Czeka nas teraz najbardziej malowniczy odcinek szlaku, przez zagajniki w dolinie Oławy. Idziemy drogą bitą, przechodzącą w polną i wkraczamy do lasu u ujścia Gnojnej do Oławy. Poruszamy się wzdłuż biegu Oławy, nad rzeką rosną ciekawe, potężne dęby.

Docieramy do drogi bitej, gdzie w lewo mostem nad Oławą, wkraczamy do wsi Drzemlikowice. Stanowi ona środkową część łańcucha osadniczego wzdłuż Oławy, obejmującego praktycznie połączone z sobą wsie Siecieborowice, Drzemlikowice i Jakubowice.

Drzemlikowice – wieś w gminie Oława, położona w dolinie rzeki o tej samej nazwie. W średniowieczu należała do rodziny Drzemlik pochodzącej z Brzezimierza. Z tej rodziny miał pochodzić biskup wrocławski Tomasz II (zm.1292). Wieś podzielona była na Drzemlikowice Górne i Dolne, te drugie zmieniły nazwę na Jakubowice. W Jakubowicach umieszczona była siedziba majątku, który obejmował także Drzemlikowice.

Idziemy ulicą przez wieś, mijamy dawny młyn i docieramy do szosy z Siecieborowic, gdzie w prawo.

Drzemlikowice przechodzą w Jakubowice, na kolejnym skrzyżowaniu skręcamy w prawo. Mijamy dwa gniazda bocianie i docieramy do bram pałacu, przed którym skręcamy w lewo.

Jakubowice – wieś w gminie Oława, położona w dolinie rzeki o tej samej nazwie. Pierwotnie stanowiła dolną część Drzemlikowic, potem usamodzielniła się, uzyskując obecną nazwę. W XVI w. należała do Bilitschów z Siecieborowic, późniejsi właściciele to: Friedrich Gellhorn (1626), Ernst von Schmettau (1651), Jan Krzysztof von Koschembar (zm. 1716), rodzina Goldbach (1718-44), von Rosenberg-Lipinsky (1798-1859) i rodzina Schwarzów (1859-1945).

Pałac powstał w XVIII w., ok. 1910 r. rozbudowany przez Carla Gustava Schwarza. Od 1968r. w pałacu mieścił się Zespół Szkół Rolniczych, w 1999 r. przekształcony w Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych im. Aleksandra Szembeka. W 2008 r. Szkołę zlikwidowano od tej pory Starostwo Powiatowe usiłuje pałac sprzedać. Obiekt ma plan zbliżony do litery L, podjazd ozdobiony jest dwoma figurami sfinksów. Czterokondygnacyjną wieżę nakryto ośmiobocznym hełmem z latarnią. Od północy znajduje się 18-hektarowy park w stylu angielskim. Na jego drugim końcu znaleźć można pozostałości pomnika poległych podczas 1. wojny światowej członków rodziny Schwarz. W środku parku ruiny klasycystycznego mauzoleum rodziny von Rosenberg-Lipinsky zbudowanego przed 1819 r.

Idziemy dawnym brukiem, stanowiącym niegdyś aleję wjazdową do pałacu. Docieramy do szosy Oława – Wiązów, gdzie skręcamy w prawo i na skrzyżowaniu w lewo do Bolechowa.

Bolechów – wieś w gminie Oława, wzmiankowana w 1234 r. Powstała przez połączenie folwarków Bolechów i Wawrzęcice. Należała do klasztory Cysersów w Henrykowie, kolegiaty w Głogowie i domeny oławskiej.

Idziemy lekko pod górę brukiem przez wieś, mijając kapliczkę słupową i kościół MB Królowej Polski.

Kościół MB Królowej Polski powstał wskutek rozbudowy przedwojennej kaplicy, której dokonano w 1985 r.

Na rozdrożu na końcu wsi, koło kolejnej kapliczki słupowej, skręcamy w prawo, w drogę polną prowadzącą do Pełczyc.

Ze skraju doliny Oławy rozciąga się ciekawy widok, po prawej widać fermę wiatrową koło Gaju Oławskiego, w oddali można dostrzec wieże Oławy. Wkraczamy na chwilę na teren gminy Domaniów i docieramy do Pełczyc.

Na ruchliwej szosie Oława – Strzelin, która stanowi także łącznik do autostrady A4 skręcamy w prawo. Idziemy przez wieś, na skrzyżowaniu na jej końcu kierujemy się na wprost, drogą polną na Marszowice.

Wkraczamy ponownie na teren gminy Oława, po prawej ciągle widać wiatraki fermy wiatrowej. Po chwili docieramy do Marszowic, przed wsią przekraczamy dawne tory linii kolejowej Boreczek – Oława, znajdowała się tu stacja, po której nie zachowały się ślady.

Marszowice – wieś w gminie Oława, wzmiankowana w 1266 r. jako własność rodu von Marschwitz. Później należała do rodzin von Prittwitz (ok. 1360), von Schenk (XV-XVI w.), von Heugl (2. poł. XVII w.), von Mutschelnitz (zm. ok. 1724), von Hubrich (1783), von Rosenberg-Lipinsky, von Eicke und Polwitz (1833-1945). Po wojnie, do 1991 r. w majątku mieściła się Stacja Hodowli Roślin z Polwicy.

Idziemy ulicą przez wieś, przed nami ciekawy kościół Narodzenia NMP.

Kościół Narodzenia NMP składa się z dwóch części. Murowane prezbiterium z zakrystią pochodzą z 1355 r. Szachulcowa nawa została dobudowana w XVIII w. Wystrój wnętrza barokowy.

Za kościołem po lewej ciągnie się folwark z ruinami pałacu.

Pierwotnie znajdowała się tutaj wieża mieszkalna, zbudowana przez von Marschwitzów w XIII/XIV w. W XVI/XVII w. przebudowano ją na renesansowy dwór, w XVIII w. na barokowy pałac. Ostatnia, neogotycka przebudowa miała miejsce po 1833 r. za czasów rodziny von Eicke und Polwitz. Po wojnie siedziba Stacji Hodowli Roślin w Polwicy. Pałac opuszczono w 1991 r., teraz zostały z niego tylko ruiny. Pałac posiadał ośmioboczną wieżę i neogotyckie detale.

Docieramy do głównej szosy Oława – Kąty Wrocławskie, gdzie skręcamy w lewo i na kolejnym skrzyżowaniu na wprost w boczną szosę do Miłonowa.

Idziemy wąską szosą w kierunku Miłonowa.

Docieramy do niewielkiej wsi Miłonów, wzmiankowanej w 1253 r., której zabudowa ciągnie się wzdłuż bocznej ulicy po lewej stronie.

Szosa staje się szersza, idziemy w kierunku Sobociska. Po prawej widać pobliski pałac w Zabardowicach.

Po chwili docieramy do cmentarza, za którym zaczyna się zabudowa wsi.

Sobocisko – wieś w gminie Oława wzmiankowana w 1145 r., jako własność klasztoru św. Wincentego na Ołbinie we Wrocławiu. W 1258 r. została przeniesiona na prawo niemieckie. Wieś położona była na szlaku handlowym z Ołomuńca do Wrocławia, znaleziono tu skarb monet z ok. 1037 r. Nazwa wsi sugeruje, że mogły tu się odbywać sobotnie targi. W XVII-XVIII w. Sobocisko należało do rodu von Sebottendorf, jeszcze w 1843 r. występował tu język polski. W k. XIX w. odkryto tu celtyckie cmentarzysko szkieletowe, groby ciałopalne kultury łużyckiej oraz szkieletowe groby wczesnośredniowieczne. Wieś została zniszczona w 40 % w 1945 r.

Na skrzyżowaniu mijamy po lewej budynek przedszkola z kapliczką, odcinkiem brukowanej szosy docieramy do kościoła w Sobocisku, gdzie nasza trasa się kończy.

Gotycki kościół Wniebowzięcia NMP zbudowano w 1. poł. XIV w. na miejscu wcześniejszego, który mógł powstać już w latach 1150–1230. W 1708 r. kościół częściowo przebudowano na barokowy. W 1921 r. powstała jedna z krucht. W 1945 r. został zniszczony przez wycofujące się wojska niemieckie, odbudowano go w latach 1959–61. Jednonawowy, z prostokątnym prezbiterium i wieżą od zachodu. Wewnątrz późnobarokowy ołtarz główny z 2. poł. XVIII w. z obrazem MB Wniebowziętej, ambona z tego samego okresu. Po lewej stronie nawy barokowy ołtarz boczny z obrazem MB Częstochowskiej, figurami św. Józefa z Dzieciątkiem i Ukrzyżowanego Chrystusa. Portale wejściowe – późnogotycki z XV/XVI w. i barokowy z 1701 r. Kościół otoczony jest murem z kamieni polnych o wysokości ok. 2,5 m. Obok znajduje się granitowa tablica pojednania z rytem dwóch krzyży i pomnikowa lipa o obwodzie pnia 360 cm. Przy zewnętrznej stronie muru stoi krzyż pojednania, podobny znajduje się przy posesji nr 38. Naprzeciw kościoła okazały budynek dawnej gospody (nr 64).

Z prawej dochodzi trasa alternatywna Szlaku Via Regia z Oławy. Szlak Via Regia biegnie dalej do Siechnic.

Dodaj komentarz