Szlak św. Jakuba Via Regia Wrocław Marszowice – Wojnowice – Miękinia

wojnowice-zamek-2

Szlak św. Jakuba Via Regia Wrocław Marszowice – Wojnowice – Miękinia

Wrocław Marszowice (4,1 km) – Wrocław Nowa Mokra – (8,2 km) Wrocław Mokra – (12,4 km) Wojnowice – (15,0 km) Łąkoszyce – (18,1 km) Miękinia

Odcinek Szlaku św. Jakuba Via Regia. Prowadzi przez leśne tereny na zachód od Wrocławia głównie drogami leśnymi i polnymi. Po drodze zamek w Wojnowicach oraz pałac i kościół w Miękini.

Trasa zaczyna się na Moście Marszowickim we Wrocławiu, dokąd Szlak św. Jakuba Via Regia biegnie z rynku. Za mostem skręcamy w lewo w ul. Marszowicką, która biegnie przez osiedle o tej samej nazwie.

Marszowice – dawna wieś położona nad Bystrzycą, wzmiankowana w 1336 r. jako własność rycerska. W 1903 r. przemysłowiec Rudolf Schöller założył tu ordynację marszowicką. W 1973 r. osiedle zostało włączone w granice Wrocławia.

Idziemy szosą wzdłuż Bystrzycy, mijając zabytkową willę z XIX/XX w. Po chwili skręcamy w lewo w obsadzoną aleją ścieżkę biegnącą wałem.


Mijamy po prawej grodzisko, otoczone dawną fosą, po lewej ciągną się lasy łęgowe. Docieramy z powrotem do ul. Marszowickiej, gdzie skręcamy w lewo, na skraju nowo wybudowanego Osiedla Malowniczego. Idziemy ulicą przez las, uważając na wzmożony ruch samochodowy. Skręcamy w prawo w las, razem z pojawiającym się tu z Wrocławia Leśnicy szlakiem zielonym. Szlak nieco kluczy przez las, po prawej mijamy ukrytą w nim wieżę ciśnień.

Wieża ciśnień na Leśnicy powstała w 1915 r. i ma wysokość 60 m. Została wybudowana w stylu modernistycznym, nawiązującym do dawnych budowli obronnych. Jako jedyna we Wrocławiu nadal jest wykorzystywana zgodnie z pierwotnym przeznaczeniem.


Przecinamy ul. Polkowicką i idziemy skrajem lasu, wykonując łuk w lewo.

Docieramy do ul. Junackiej w Nowej Mokrej, gdzie skręcamy w prawo. Idziemy chwilę przez osiedle domków jednorodzinnych, po czym zagłębiamy się drogą bitą (droga pożarowa nr 1) w Las Mokrzański.

Las Mokrzański – największy kompleks leśny w granicach Wrocławia (551 ha), położony na skłonie Wysoczyzny Średzkiej, opadającej do doliny Bystrzycy. W lesie znajduje się kilka wzniesień: bezimienne 148 m – najwyższe w granicach miasta, Twaróg (129 m) i Góra Wilkszyńska (135 m). Teren Lasu jest wilgotny, porośnięty grądem i łęgiem, z przewagą dębów i olszy czarnej, w podszyciu występują m.in. gwiazdnica wielkokwiatowa, konwalia majowa, orlica pospolita i pszeniec gajowy.

Przecinamy dolinę Jeziorki i jej dopływu, po czym skręcamy w kolejną drogę bitą w lewo (droga pożarowa nr 2), opuszczając szlak zielony. Mijamy dużego dęba, na skraju Mokrej (ul. Chobieńska) skręcamy w prawo i po chwili w lewo w bitą ul. Ostrężynową, wracając na szlak zielony. Dochodzimy do parkingu na skraju lasu i pętli autobusów miejskich.


Przecinamy ul. Wińską (droga Wrocław Leśnica – Brzezina) i kierujemy się drogą polną w prawo skos. Wkraczamy do lasu, gdzie przebijamy się przez niewielkie wzniesienie. Na skraju lasu opuszczamy granice miasta Wrocław, wchodząc na teren gminy Miękinia w powiecie średzkim. Idziemy wyboistą drogą skrajem lasu, przez pole i ponownie skrajem lasu (po lewej). Wkraczamy na chwilę w Mrozowskie Lasy i zaczynamy dość wydatne zejście w dół.

Wychodzimy z lasu, przed nami Wojnowice, malowniczą aleją lipową docieramy do zamku na wodzie.

Wojnowice – mała wieś w gminie Miękinia. Wzmiankowana w 1291 r., od pocz. XVI w. znajduje się w posiadaniu wrocławskich rodów patrycjuszowskich, później w XVII-XIX w. własność rodów von Mudrach i von Maltzahn.

Renesansowy zamek na wodzie, pierwotnie gotycki, początkami sięga XIV w., przebudowany w 1513 r. przez Nicolausa von Schebitza a później w latach 1545-60 przez Jakuba Bonera dla żony Lukrecji na renesansowy. Przebudowywany w XVIII-XIX w. zachował jednak wiele pierwotnych elementów. Odrestaurowany w latach 1961-84 po zniszczeniach wojennych. Czworobok budynków otacza niewielki dziedziniec z arkadowymi podcieniami i studnią. Zachowały się wykusze i renesansowy portal z herbami Bonerów. Zamek otoczony fosą, wejście prowadzi przez XIX-wieczny most. Wokół park krajobrazowy z pomnikowymi drzewami i aleją lipową. Do niedawna mieścił się tu hotel i restauracja – część Domu Pracy Twórczej Stowarzyszenia Historyków Sztuki.


Przecinamy szlak żółty z Miękini do Brzezinki Średzkiej i przechodzimy przez teren zamkowy. Przekraczamy ul. Zamkową (szosa Mrozów – Wojnowice), idziemy ścieżką skrajem lasu, biegnącą groblą dawnych stawów. Skręcamy w lewo, wkraczając w las i ponownie w prawo, okrążając wydmowy pagórek. Idziemy drogą leśną koło wybitnego dębu, na polanie przekraczamy Mrozowski Rów i wchodzimy ponownie w las. Droga zamienia się w bitą, opuszczamy las przy pierwszych zabudowaniach Łąkoszyc.

Idziemy ulicą przez niewielką wieś, na skrzyżowaniu z szosą z Białkowa idziemy prosto. Łąkoszyce się kończą, wkraczamy w las.

Na jego skraju skręcamy w lewo idąc między młodnikiem i zdziczałym łąkami. Docieramy do szosy Mrozów – Miękinia, gdzie skręcamy w prawo. Szlak zielony opuszcza nas na chwilę, skręcając w lewo, docieramy do pierwszych zabudowań Miękini.

Miękinia – wieś gminna w powiecie średzkim, położona na pograniczu Doliny Odry i Wysoczyzny Średzkiej, przy linii kolejowej Wrocław – Legnica. Wzmiankowana w 1305 r. w księgach fundacyjnych kapituły wrocławskiej. W 1345 r. lokowana na prawie niemieckim przez von Seidlitzów. Od 1450 r. należała do von Saluschów, skonfiskowana przez cesarza po wojnie 30-letniej. W 1670 r. wieś kupili Jezuici z Wrocławia, w 1795 r. hr. Von Haugwitz, od 1810 r. własność państwowa. W 1844 r. doprowadzono linię kolejową Wrocław – Legnica, w 1896 r. powstała cegielnia. W 1955 r. powstała gmina Miękinia, do której dołączono w 1959 r. gminę Księginice, w 1963 r. gminę Mrozów i w 1973 r. gminę Lutynia.

Idziemy ul. Mrozowską, po prawej w oddali znajduje się dawny młyn wodny z 1827 r. Z prawej dochodzi ul. Dolnobrzeska (szosa Miękinia – Brzeg Dolny), idziemy ul. Kościuszki koło pałacu i Winnic Jaworek po prawej.


Pałac z poł. XVII w., zniszczony w czasie wojny trzydziestoletniej, odbudowany przez von Hoymów i Maltzanów w 2. poł. XVIII w. i przebudowany do obecnej formy na przełomie XIX i XX w. jako siedziba zarządcy folwarku. Dwukondyg­nacyjny z trójkątnym tympanonem nad wejściem. Obecnie własność prywatna, planowany remont z przeznaczeniem na hotel. Wokół park krajobrazowy z aleją lipową i pomnikową lipą. W zabudowaniach folwarcznych założono w 2001 r. Winnice Jaworek, posiadające plantację 40 odmian winorośli o pow. 23 ha. Winnice udostępnione są do zwiedzania, w Sali Degustacji z zabytkowym piecem można skosztować pierwszego od 500 lat śląskiego wina. Istnieje tu również stadnina koni.

Docieramy do centrum Miękini, gdzie z lewej dochodzi ponownie szlak zielony.

Po lewej znajduje się Urząd Gminy, po prawej mijamy kościół Narodzenia NMP.

Ratusz – willa zamożnych przedsiębiorców z 1906 r., pełniąca od 1990 r. funkcję siedziby władz gminy.


>Kościół Narodzenia NMP. Wzmiankowany w 1335 r., gruntownie przebudowany na barokowy po pożarze w 1710 r. Jednonawowy z wieżą od zachodu i szczytem ze spływami wolutowymi, nakryty sklepieniem kolebkowym z lunetami. Wewnątrz barokowe wyposażenie z XVIII w., ołtarz główny z 1711 r., ambona z 1 ćw. XVIII w., dekoracja stiukowa z 1. poł. XVIII w. oraz figura św. Józefa z pocz. XVIII w. Wokół kamienny mur z bramą z XIX w., przy północno-zachodniej stronie muru kaplica grobowa z 1803 r.

Idziemy ul. Kościuszki, mijając dwie kapliczki, na skrzyżowaniu koło przejazdu kolejowego kończy się nasza trasa.

Idąc w lewo dotrzemy do stacji kolejowej.

Szlak św. Jakuba Via Regia biegnie dalej do Środy Śląskiej i Proszkowa. Przez skrzyżowanie biegnie także szlak żółty Brzezinka Średzka – Miękinia – Wrocław Leśnica, szlak zielony Wrocław Leśnica – Miękinia – Środa Śląska i szlak czerwony Miękinia – Brzeg Dolny.

Dodaj komentarz