Szlak zielony Długołęka – Łozina – Zaprężyn

lozina-kosciol-mb-bolesnej-3

Szlak zielony Długołęka – Łozina – Zaprężyn

Długołęka – (1,7 km) Szczodre – (5,7 km) Budziwojowice – (6,7 km) Łozina – (7,7 km) Bierzyce – (9,6 km) Zaprężyn

Krótki i przyjemny szlak, prowadzący przez Równinę Oleśnicką, a od Bierzyc południowym skrajem Wzgórz Trzebnickich. Biegnie głównie drogami polnymi i leśnymi, końcówka od Budziwojowic asfaltem.


Szlak zaczyna się na stacji w Długołęce, położonej na otwartej w 1868 r. linii kolejowej Wrocław Mikołajów – Oleśnica. Kursują tędy pociągi z Wrocławia do Kluczborka, Ostrowa Wlkp. i Krotoszyna. Budynek stacji pochodzi z lat budowy linii, posiada dużą wiatę peronową.

Długołęka to wieś gminna, położona w powiecie wrocławskim. Wzmiankowana po raz pierwszy w końcu XIII w. Na pocz. XIV w. była podzielona na część rycerską (razem ze Szczodrem) i biskupią. Wojna trzydziestoletnia (1618-1648) przyniosła duże straty, ocalało jedynie 8 osób. W 1810 r. część biskupia wsi przeszła na własność króla pruskiego. W 1850 r. część królewską i książęcą połączono w jedną gminę. W 1945 r. na jednym z pól rozbił się niemiecki samolot myśliwski Messerschmitt Bf 109G, którego szczątki zostały wydobyte w 2008 r. Obecnie Długołęka jest dynamicznie rozwijającą się miejscowością, wzdłuż dawnej drogi nr 8 usytuowało się wiele firm, rozwija się budownictwo mieszkaniowe.

Dochodzimy do dwupasmowej szosy Wrocław-Oleśnica, którą przekraczamy na światłach. Z lewej dochodzi żółty szlak wokół Wrocławia, prowadzący z Czernicy. Wkraczamy w park, okalający pałac w Szczodrem. Mijamy pozostałości bramy, dawną leśniczówkę i sztucznie usypany kopiec. Docieramy nad staw, malowniczo położony w centrum parku.

Skręcamy w lewo w ul. Spacerową i od razu w prawo w ul. Stawową, opuszczając szlak żółty wokół Wrocławia, który prowadzi do Wrocławia Zakrzowa. W prawo odchodzi asfaltowa droga, którą można dotrzeć do pozostałości pałacu.

Pałac w Szczodrem wybudowany został w 2. poł. XVII w. w stylu renesansowym przez ks. Chrystiana Ulryka, jako letnia rezydencja jego żony Sybilli. Przebudowany przez królów saskich w latach 1851-1867 na okazałą rezydencję w stylu angielskiego neogotyku (arch. C. Wolf), zwaną „Śląskim Windsorem”. Znajdowała się tu słynna sala z siedmioma żyrandolami i pokój jadalny z rosnącymi w nim melonami i czereśniami, pałac był miejscem występów teatralnych i baletowych. Wokół rozciągał się 75-hektarowy park krajobrazowo – botaniczny. Opuszczony pałac zajęło w czasie wojny SS, w 1945 r. spaliło się wnętrze, po 1955 r. rozebrano większość obiektu. Zachowała się tylko północna część wschodniego skrzydła, oczekująca na remont.

Idziemy ul. Stawową, wychodzimy z parku i wkraczamy do wsi Szczodre.

Szczodre powstało z połączenia dwóch wsi: Rostelwitz (wzmiankowana w XIII w.) i Neudorf (wzmiankowana w 1516 r.), które w 1693 r. otrzymały nazwę Sybillenort (od imienia Sybilli – żony ks. oleśnickiego Krystiana). Znajduje się tu jeden z najnowocześniejszych w Europie Ośrodków Zarybieniowych.

Dochodzimy do ul. Trzebnickiej, gdzie skręcamy w prawo. Mijamy okazałe budynki z pruskiego muru, stanowiące niegdyś część kompleksu pałacowego. Skręcamy w lewo w ul. Leśną, przekraczając rzeczkę Dobrą i opuszczamy Szczodre.

Wkraczamy na drogę polną, biegnącą przez malownicze pola poprzerastane zagajnikami. Mijamy okazały dąb i kanał Dobrej. Po chwili wkraczamy w niewielki las, po wyjściu z niego droga przechodzi w zanikającą ścieżkę.

Dochodzimy do wyraźniejszej drogi polnej, gdzie w prawo. Osiągamy drogę ekspresową S8 Wrocław – Kępno, idziemy chwilę wzdłuż niej i wkraczamy do Budziwojowic.

Budziwojowice – wieś wzmiankowana w 1253 r., nazwa pochodzi od imienia Budziwoj. Własność klasztoru św. Wincentego na Ołbinie we Wrocławiu, od 1810 r. barona Luttwitza.

Na szosie Długołęka – Łozina skręcamy w lewo i przekraczamy wiaduktem drogę S8. W dole, przy fragmencie starego przebiegu drogi stoi krzyż.

Mijamy cmentarz i ul. Oleśnicką wkraczamy do Łoziny.

Łozina to duża wieś, stanowiąca główny ośrodek północnej części gminy Długołęka. Położona jest na południowym skraju Wzgórz Trzebnickich, wzmiankowana była w 1201 r. jako własność klasztoru św. Wincentego na wrocławskim Ołbinie. Zamieszkują ją w dużej części przesiedleńcy ze wsi Tuligłowy pod Lwowem.

Po chwili na skrzyżowaniu po prawej mijamy kościół MB Bolesnej.

Poewangelicki kościół MB Bolesnej, wzniesiony w latach 1710-12 w konstrukcji szkieletowej. Poprzedni, wzniesiony w 1701 r., został na polecenie niechętnych protestantom władz cesarskich rozebrany. Po 1945 r. kościół otynkowano. W południowej ścianie 2 barokowe epitafia z ok. 1735 r. Drewniana wieża-dzwonnica zwieńczona okazałym cebulastym hełmem powstała w 1776 r. Ołtarz główny ufundowany w 1714 r. przez Ch. Sylwiusza von Langenau, we wnętrzu charakterystyczne dla świątyń ewangelickich empory. Obecnie kościół stanowi Sanktuarium MB Bolesnej, znajduje się w nim cudowny obraz, pochodzący z Tuligłów pod Lwowem.

Warto też podejść w lewo do drugiego kościoła – Wniebowzięcia NMP.

Gotycki kościół Wniebowzięcia NMP wzniesiono w XV w. i przebudowano w 1676 r. We wnętrzu nakrytym drewnianym stropem znajduje się barokowe wyposażenie z k. XVII w. Ołtarz główny z 1632 r. z obrazem Trójcy Św., manierystyczny ołtarz boczny z obrazem Wniebowzięcia. Poza tym barokowa ambona i rzeźba św. Jana Nepomucena, klasycystyczny prospekt organowy i manierystyczne epitafium Heleny v. Ehediger. Na ścianach zewnętrznych trzy renesansowe płyty nagrobne. Na cmentarzu kaplica grobowa z XIX/XX w. Koło kościoła grób rodziny von Strachwitz i barokowa figura św. Jana Nepomucena z 1727 r.

Na skrzyżowaniu pod kościołem poewangelickim skręcamy w prawo, w ul. Milicką. Mijamy szkołę i ośrodek zdrowia, po czym skręcamy w lewo w ulicę, biegnącą do Bierzyc.

Bierzyce – wieś wzmiankowana w dokumencie papieskim z 1253 r., jako posiadłość klasztoru św. Wincentego na Ołbinie we Wrocławiu. W 1292 r. Goswinus lokował wieś na prawie niemieckim. Później wieś była własnością rodów: von Falkenberg (1503), von Schlichting (1614), von Prittwitz, von Scheliha (od 1720).

W centrum Bierzyc kierujemy się prosto szosą do Zaprężyna.

Wkraczamy we Wzgórza Trzebnickie, idziemy dolinką potoku i osiągamy Zaprężyn, wieś wzmiankowaną w 1342 r. Na skrzyżowaniu z czerwonym szlakiem z Dobroszyc kończy się opisywany odcinek szlaku zielonego, który biegnie dalej do Kuźniczyska. Z Zaprężyna można też iść czerwonym szlakiem do Trzebnicy.

Dodaj komentarz