Szlak zielony Małkowice – Gałów – Leśnica

img_2827

Szlak zielony Małkowice – Gałów – Leśnica (13,5 km)

Małkowice – (1,5 km) Romnów – (2,8 km) Bogdaszowice – (6,0 km) Gałów – (7,1 km) Samotwór – (10,3 km) Jerzmanowo – (11,4 km) Ratyń – (13,5 km) Leśnica

Odcinek szlaku zielonego Kąty Wrocławskie – Uraz. Biegnie płaskim terenem Doliny Bystrzycy na pograniczu Równiny Wrocławskiej i Wysoczyzny Średzkiej. Nawierzchnia mieszana, ulice asfaltowe i drogi leśno-polne. Po drodze kościół i ruiny pałacu w Gałowie, pałac w Samotworze oraz poczta, kościół poewangelicki i figura maryjna na Leśnicy.


Trasa zaczyna się w centrum Małkowic (gm. Kąty Wrocławskie), dokąd szlak zielony biegnie z Kątów Wrocławskich. Skręcamy w lewo w ul. Klasztorną, mijając po prawej dawny klasztor elżbietanek.

Dawny klasztor sióstr elżbietanek z XIX/XX w., po 1945 r. Dom Dziecka, obecnie Centrum Opieki Caritas Archidiecezji Wrocławskiej. Obok oficyna o konstrukcji szachulcowej i drewniana altana.

Przekraczamy Bystrzycę i skręcamy w lewo w ścieżkę biegnącą lasem łęgowym. Idziemy chwilę równolegle do biegu rzeki, po czym opuszczamy las i docieramy do Romnowa.


Romnów wzmiankowano w 1292 r. jako Romenow, wieś tworzyła jedno allodium z sąsiednią Skałką. W 1786 r. graf von Haugwitz sprzedał ją grafom von Posadowsky. W 1. poł. XIX w. własność Eisfeldów, od k. XIX w. do 1945 r. dziedzicznej fundacji Eisfeldt-Hermann’sche Stiftung.

Idziemy drogą bitą, obok folwarku z poł. XIX w. znajduje się miejsce odpoczynku. Na ul. Głównej skręcamy w prawo i zaraz w lewo w szosę nr 362 Kąty Wrocławskie – Wrocław.


Na skraju wsi skręcamy w prawo w ul. Leśną, która przechodzi w drogę polną wiodącą do skraju lasu. Skręcamy w prawo w szosę ze Stoszowa i idziemy lasem w dolinie Strzegomki. Przekraczamy rzekę i docieramy do skraju Bogdaszowic, gdzie skręcamy w prawo na szosę do Skałki. Idąc w lewo możemy dotrzeć do młyna i kościoła.

Bogdaszowice wzmiankowano w 1241 r. jako Bogdosouichi, wieś płaciła dziesięcinę dla klasztoru Św. Ducha we Wrocławiu. Od 1271 r. własność rodz. Schartliczan, w 1360 r. wzmiankowano dwór. W latach 1642-1787 uposażenie konwiktu jezuitów, w 1795 r. majątek należał do rodziny Schreiber, w 1845 r. von Witzleben, w 1873 r. Dyhrenfuhrt, od 1886 r. do pocz. XX w. Oswalda Schütze, potem Alfreda Ruprechta. Rozwinęła się wtedy hodowla buraka cukrowego dla cukrowni w Pietrzykowicach.

Gotycki kościół św. Michała Archanioła, wzmiankowany w 1335 r., rozbudowany o zakrystię i kruchtę w XVI w., barokizowany w 2 poł. XVIII w. W czasie reformacji przejęty przez ewangelików, po 1654 r. zwrócony katolikom. Jednonawowy, z trójbocznie zakończonym prezbiterium, na dachu sygnaturka z 1743 r. Wokół mur z barokową bramą i kaplicą Chrystusa Ukrzyżowanego z 1. poł. XVIII w. W tylnej ścianie kaplicy epitafium, w szczycie figura Michała Archanioła pokonującego szatana.

Dawny młyn, działał do lat 90. XX w.


Idziemy chwilę szosą wzdłuż Strzegomki, po czym skręcamy w bitą drogę w lewo. Osiągamy las, opuszczając granice gm. Kąty Wrocławskie i wkraczając na teren gm. Miękinia. Idziemy malowniczym lasem łęgowym, pełnym dużych dębów i przekraczamy Karczycki Potok. Docieramy do skraju lasu, idziemy al. Lipową, mijając po prawej zabudowania przysiółka Gałówek. Osiągamy skraj wsi Gałów, gdzie skręcamy w prawo w szosę do Samotworu. Skręcając w lewo w ul. Parkową możemy dotrzeć do ruin pałacu i kościoła.

Kościół Niepokalanego Poczęcia NMP, wzmiankowany w 1353 r., obecny gotycki z ok. 1500 r., przebudowany ok. 1609 r. Jednonawowy, z wieżą od zachodu, oskarpowany na narożach, nakryty sklepieniem sieciowym. Na ścianach zachowała się piękna renesansowa dekoracja sgrafittowa. We wnętrzu renesansowe i manierystyczne epitafia, jedno z nich upamiętnia Annę Marię von Niebelschietz (ok. 1630 r.), poza tym barokowe ołtarze i konfesjonał z XVII/XVIII w. Przed kościołem barokowa figura św. Jana Nepomucena.

Pierwotny zamek zbudowała w XVI w. rodzina von Seidlitz, zniszczony w czasie wojny 30-letniej. Pałac odbudowano w XVIII w. na planie zbliżonym do podkowy, w latach 1861-74 powstało skrzydło zachodnie, oraz narożne ganki i przybudówki. Elewacja łączy cechy gotyku, baroku i klasycyzmu. Przed wejściem most nad suchą fosą, obok dwie oficyny, spichlerz i park. W 1998 r. spalony, obecnie w ruinie.

Opuszczamy granice gm. Miękinia, wracając na teren gm. Kąty Wrocławskie. Idziemy przez zagajniki i las łęgowy u zbiegu Strzegomki i Bystrzycy. Przekraczamy obie rzeki i docieramy do Samotworu.

Idziemy ul. Leśną, na skarpie po prawej widać pałac.

Samotwór wzmiankowano w 1272 r. pod nazwą Zsamotvor jako własność klasztoru klarysek we Wrocławiu, w 1274 r. Henryka IV Prawy nadał go braciom Ronbere (Romberg). W 1681 r. własność von Löwensternów, od 1776 r. von Saurmów, w latach 1867-91 von Richthofenów, od pocz. XX w. do 1945 r. Jesdinskych z Kębłowic.

Klasycystyczny pałac, zbudowany w latach 1776-1781 r. dla Gottloba Albrechta von Saurma, najprawdopodobniej wg projektu Karla Gottharda Langhansa, przebudowany w 1919 r. przez Ericha Graua. Po 1945 r. siedziba Rolniczego Zakładu Doświadczalnego Akademii Rolniczej we Wrocławiu, obecnie własność prywatna, siedziba hotelu Pałac Alexandrów. Wewnątrz bogata dekoracja stiukowa z ok. 1780 r. Portal z herbami hr. Karola Maurycego von Zedlitz-Trützchlera und Falkenstein z ok. 1836 r. Portyk ogrodowy przebudowany w 1919 r. z herbem Gottloba Albrechta von Saurmy. Wokół park krajobrazowy z k. XVIII w.


Do pałacu prowadzi brama z 1866 r. z tarczą herbową Richthofena. Obok folwark z 2. poł. XIX – pocz. XX w.

Docieramy do skrzyżowania z szosą nr 362 Kąty Wrocławskie – Wrocław, gdzie skręcamy w lewo w ul. Główną. Na skraju wsi z prawej przychodzi szlak żółty wokół Wrocławia, biegnący ze Smolca.

Idziemy szosą, opuszczając gm. Kąty Wrocławskie i wkraczając na teren miasta Wrocław (ul. Samotworska). Obok Stajni pod Topolami skręcamy w drogę polną w prawo, biegnącą skrajem Jarnołtowa, opuszczamy tu granice Parku Krajobrazowego Dolina Bystrzycy. Docieramy do zabudowań Jerzmanowa (ul. Gałowska), gdzie skręcamy w lewo, docierając do głównego skrzyżowania.

Jerzmanowo wzmiankowano jako Gezmanouo w 1245 r. Istniały tu dwa majątki, jeden do sekularyzacji w 1810 r. należał do komandorii joannitów Bożego Ciała we Wrocławiu, drugi był w rękach prywatnych. W 1973 r. wieś włączono w granice Wrocławia.

Przecinamy szosę nr 362 i idziemy prosto ul. A. Kośnego, szlak żółty skręca w prawo, biegnąc inną drogą na Leśnicę. Wkraczamy na teren działek i przekraczamy Bystrzycę, koło budowanego powyżej wiaduktu obwodnicy Leśnicy.


Docieramy do Ratynia (ul. Gromadzka) i skręcamy w prawo w boczną ul. Wojska Polskiego. Docieramy do zabudowań Leśnicy, skręcamy w prawo w ul. Równą i w lewo w ul. Wyboistą, która zdecydowanie zasłużyła na swoją nazwę.

Leśnica wzmiankowana była w 1201 r., na tutejszym zamku zmarł wtedy książę wrocławski Bolesław Wysoki. W XIV w. uzyskała prawa miejskie, powstała wtedy siatka ulic. Od poł. XV w. upadek miasta, które w 1633 r. zostało splądrowane przez wojska szwedzkie. W XVIII w. Leśnica utraciła prawa miejskie. W 1844 r. doprowadzono kolej na linii Wrocław – Legnica, w XIX/XX w. osiedle znacznie się rozbudowało, powstały wtedy okazałe kamienice i dzielnica willowa, przywrócono też prawa miejskie. W 1928 r. Leśnicę włączono w granice Wrocławia. W latach 1942-45 działała tu filia obozu koncentracyjnego Gross-Rosen. Obecnie osiedle rozbudowuje się w kierunku północno-wschodnim, w 2015 r. wystartowała budowa obwodnicy, która pozwoli usunąć ruch tranzytowy na zatłoczonej drodze nr 94.

Przecinamy dawną bocznicę do Zakładów Materiałów Ogniotrwałych i przechodzimy tunelem dla pieszych pod stacją kolejową Wrocław Leśnica, położoną na linii Wrocław – Legnica.


Stacja Wrocław Leśnica powstała na zbudowanej w 1844 r. linii kolejowej Wrocław – Legnica, przedłużonej kilka lat później do Drezna i Berlina. Budynek dworca powstał ok. 1860 r. i posiada skromny klasycystyczny charakter. W latach 1910-11 zbudowano położony najbliżej dworca peron, gdzie docierały pociągi podmiejskie z Wrocławia, 2 lata później powstały wiaty i przejścia podziemne. Budynek dworca został wyremontowany w latach 2010-11, w latach 2012-13 zmodernizowano stację i wyremontowano wiaty. Przy przebudowie uszanowano zabytkowy charakter stacji, zachowano nawet dawną czcionkę na tablicach. Ruch na zmodernizowanej trasie Wrocław – Zgorzelec obsługują Koleje Dolnośląskie.


Skręcamy w lewo w ul. Kącką, biegnącą wśród malowniczych willi. Na skraju parku skręcamy w prawo w ul. J. Rubczaka, po prawej widać ciekawy budynek poczty, za nim znajduje się kościół Św. Krzyża.

Neogotycki kościół Św. Krzyża wzniesiony został w 1877 r. przez ewangelików. W 1954 r. przejęty przez kościoła polskokatolicki, od 1975 r. pełni funkcję kościoła rzymskokatolickiego.

Malowniczy budynek poczty został wzniesiony przez E. Freytaga w 1896 r. Posiada szczyt z pruskiego muru i dekorację sgraffitową, na jednym z rysunków przedstawiono wejście do leśnickiego zamku króla pruskiego Fryderyka II, który zaskoczył tu austriackich oficerów po zwycięskiej bitwie pod Lutynią w 1757 r.

Skręcamy w lewo w ul. W. Skoczylasa, mijamy pętlę tramwajowo-autobusową. Stanowi ona zakończenie najdłuższej we Wrocławiu linii tramwajowej, powstałej w 1948 r. i na dłuższym odcinku biegnącej przez teren niezabudowany. Obok stoi pomnik Jana Pawła II, wzniesiony na tysiąclecie diecezji wrocławskiej w 2000 r. Skręcamy w lewo w gł. ul. Średzką, którą biegnie ruchliwa szosa nr 94 Wrocław – Prochowice – Legnica. Z prawej dochodzi szlak żółty wokół Wrocławia ze Smolca, razem z nim przechodzimy ulicę i docieramy do figury maryjnej pod leśnickim zamkiem.


Barokowa figura piaskowcowa MB z Dzieciątkiem i św. Jana Nepomucena, ufundowana została przez Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą w 1743 r. W górnej partii figury stoi MB z Dzieciątkiem, w dolnej św. Jan Nepomucen z krzyżem. Na podstawie znajdują się płaskorzeźby ze scenami z życia i męczeńskiej śmierci świętego.

Tutaj nasza trasa się kończy, szlak zielony prowadzi dalej do Miękini.

Dodaj komentarz