Szlak zielony Miękinia – Święte – Środa Śląska

img_5739

Szlak zielony Miękinia – Święte – Środa Śląska (12,4 km)

Miękinia – (3,5 km) Kadłub – (7,1 km) Święte – (12,4 km) Środa Śląska

Odcinek długiego szlaku Kąty Wrocławskie – Uraz. Prowadzi przez Las Miękinia a potem polnymi terenami wokół Środy Śląskiej przez lekko pofalowaną Wysoczyznę Średzką. Nawierzchnia – głównie drogi gruntowe z krótkimi odcinkami asfaltowymi w miejscowościach, dłuższy fragment za Świętem zarośnięty. Po drodze barokowy kościół w Świętem oraz rynek i 2 kościoły w Środzie Śląskiej.

Trasa zaczyna się na skrzyżowaniu koło stacji kolejowej w Miękini, dokąd zielony biegnie z Wrocławia Leśnicy. Przez skrzyżowanie biegnie także szlak żółty Wrocław Leśnica – Brzezinka Średzka, szlak czerwony Miękinia – Brzeg Dolny i szlak św. Jakuba Via Regia Wrocław Marszowice – Środa Śląska. Idziemy ul. Leśną, razem ze szlakiem św. Jakuba, który będzie towarzyszył nam przez dłuższą część trasy oraz szlakiem czerwonym. Przemierzamy osiedle domków jednorodzinnych i wkraczamy w Las Miękinia, droga przechodzi w gruntową.


Mijamy po prawej dwa pagórki morenowe – Diabelską Górę (164 m), gdzie odchodzi szlak czerwony do Brzegu Dolnego i Szubieniczne Wzgórze (Wieżę 169 m) z leśną wieżą obserwacyjną. Skręcamy w prawo i po chwili opuszczamy las.

Przechodzimy przez przysiółek Siemichów i stąd asfaltem do szosy Miękinia – Juszczyn na skraju wsi Kadłub.

Kadłub (niem. Kadlau) – wieś w gminie Miękinia, położona na skraju Lasu Miękinia. W 1796 r. własność gen. von Czettritz, w 1830 r. wdowy po nadleśniczym Joanny Eleonory von Kockritz, w 1905 r. Juliusa Tschuschke, w latach 1917-1930 rodziny Chutsch z Wrocławia. Na południowym krańcu wsi znajduje się pałac z ok. poł. XIX w., przebudowany na pocz. XX w., powstały na miejscu pierwotnego z ok. poł. XVIII w. Obecnie własność prywatna, odrestaurowany. Naprzeciwko stoi willa z lat 1910-15 zwana pałacykiem.

Przecinamy szosę koło kapliczki i skręcamy w drogę bitą w prawo skos, szlak św. Jakuba idzie tu prosto.


Wkraczamy w las, po prawej dawny cmentarz ewangelicki. Na rozdrożu dróg bitych w lewo, dalej skrajem lasu do kolejnego skrzyżowania pod Przydrożem, gdzie w lewo. Droga bita skręca w prawo do Przedmościa, my prosto zarośniętym odcinkiem na wzgórze, gdzie z lewej ponownie dociera szlak św. Jakuba (można nim skrócić drogę i ominąć zarośnięty odcinek). Wkraczamy na teren gminy Środa Śląska, przed nami wieś Święte z wieżą kościoła.

Święte wzmiankowano w 1245 r. w dokumencie papieża Innocentego IV jako Swant. Wieś była lokowana na prawie niemieckim w 1256 r. i należała do biskupa wrocławskiego. Późniejsza nazwa niemiecka brzmiała Bischdorf, co oznacza biskupią wieś. W 1872 r. urodził się tu malarz Alfred Nickisch. Po 1945 r. przybyła ludność polska, głównie z Wołynia.

Docieramy do szosy z Przedmościa, gdzie skręcamy w lewo i wkraczamy do Świętego, wsi wzmiankowanej w 1305 r. Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo, mijamy pomnik 2. Armii WP (przez wieś wiódł jej szlak bojowy) naprzeciwko którego znajduje się kościół św. Marcina.

Kościół św. Marcina, pierwotny wzmiankowany w 1305 r., obecny barokowy z 1739 r. Orientowany, jednonawowy, z węższym kwadratowym prezbiterium i wieżą od zachodu. Otoczony kamiennym murem z bramą i furtą z dekorowanymi skrzydłami. Wyposażenie wnętrza barokowe, dzwon z 1541 r. Przed kościołem figura św. Jana Nepomucena z 1727 r. i pomnikowa lipa. Za kościołem po lewej stoi budynek dawnej szkoły.



Idziemy drogą przez wieś, na jej końcu skręcamy w lewo. Czeka nas teraz małe podejście na skłon Wysoczyzny Średzkiej, opadającej tu do doliny Odry.

Na zakręcie szosy idziemy prosto drogą polną, szlak św. Jakuba skręca razem z szosą w lewo do Komorników. Ze szczytu wzniesienia rozciąga się widok na Święte, Szczepanów i dolinę Odry. Droga polna przechodzi w zarośniętą ścieżkę, docieramy do granic Środy Śląskiej i ogrodzenia rozległego sadu po prawej. Po lewej pojawiają się zabudowania specjalnej strefy ekonomicznej i ogrodzenie, które dodatkowo utrudnia marsz. Na wzniesieniu Popowickiej Góry (138 m) z lewej przychodzi asfaltowa ulica z Komorników ze szlakiem św. Jakuba, którą wkraczamy do Środy Śląskiej (ul. Wierzbowa). Można ominąć zarośnięty odcinek, kierując się szlakiem św. Jakuba przez Komorniki.

Po lewej ciągnie się strefa przemysłowa z zakładami Coca-Coli. Przekraczamy dolinkę potoku, mijamy osiedle domków jednorodzinnych, docieramy do ul. Wrocławskiej (historyczny trakt Via Regia z Wrocławia), gdzie skręcamy w prawo. Po prawej mijamy zabytkowy dom w formie neogotyckiego pałacyku, na skrzyżowaniu z ul. Górną stoi pomnik dawnego cmentarza żydowskiego.

Dawny cmentarz żydowski, założony w 1844 r., zajmował powierzchnię 0,21 ha. Został zniszczony w XX w., a na jego miejscu wybudowano szkołę. W 2001 r. na terenie pocmentarnym ustawiono pomnik ku czci pochowanych tam osób.

Idziemy ciągiem zabytkowej XIX-wiecznej zabudowy, po lewej mijamy Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 z lat 1920-29 i Starostwo Powiatowe, na skrzyżowaniu z ul. Parkową znajduje się zabytkowy budynek Prokuratury z 1898 r.


Wkraczamy na średzki rynek (pl. Wolności), mający kształt wydłużonego wrzeciona.

Rynek o podłużnym kształcie, świadczy o targowej genezie miasta. Wzdłuż niego stoją zabytkowe kamienice, głównie z XIX w.

Idziemy przez rynek południową stroną, po prawej znajduje się pomnik Rolanda i ratusz.

Pomnik Rolanda z 1913 r., wystawiono w setną rocznicę zwycięstwa nad Napoleonem.


Ratusz z I poł. XIV w., gruntownie przebudowany na pocz. XVI w., stanowi zespół budynków zgrupowanych wokół dziedzińca. Późnogotycki profilowany szczyt z herbem miasta odsłonięto na pocz. XX w. Wieża z XIV w. zwieńczona barokowym hełmem. W budynku mieści się Muzeum Regionalne, prezentujące Skarb Średzki, odkryty w 1988 r. w czasie prac budowlanych. Są to monarsze klejnoty ze złotą koroną z orłami, ozdobioną szlachetnymi kamieniami, ukryte w 1348 r. w czasie epidemii dżumy.

Perspektywę rynku zamyka kościół św. Andrzeja.

Kościół św. Andrzeja wzmiankowany w 1233 r., obecny z 2. poł. XIII w., prezbiterium z lat 1378-88. W 1623 r. zniszczono dach i sklepienia, które odbudowano w 1645 r. a całość przebudowano w 1670 r., ok. 1830 r. dostawiono część zachodnią. Wyposażenie wnętrza z XVII/XVIII w. Obok wolno stojąca gotycka dzwonnica. Na murach zespół renesansowych epitafiów. Przy kościele od strony Rynku stoi figura św. Jana Nepomucena poświęcona 16 maja 1729 r., prawdopodobnie dłuta świdnickiego rzeźbiarza Tobiasza Stahlmayera.


Szlak zielony biegnie dalej do Malczyc.

Dodaj komentarz