Szlak żółty Oborniki Śląskie – Mienice – Trzebnica

img_4968

Szlak żółty Oborniki Śląskie – Mienice – Trzebnica (18,0 km)

Oborniki Śląskie – (2,7 km) Kowalska Góra – (5,3 km) Wilczyn – (9,6 km) Mienice – (11,7 km) Dolnośląski Szczyt – (12,9 km) Węgrzynów – (18,0 km) Trzebnica

Szlak biegnie przez najbardziej malowniczą, środkową część Wzgórz Trzebnickich, terenem w większości odkrytym, większy kompleks leśny w Wilczyńskich Lasach. Nawierzchnia – głównie drogi polne i leśne, z dłuższym odcinkiem asfaltowym w Obornikach Śląskich i pod Trzebnicą. Po drodze zabytkowe wille, modernistyczny kościół śś. Judy Tadeusza i Antoniego Padewskiego i pałac w Obornikach Śląskich, kaplica cmentarna, gorzelnia i resztki założenia pałacowego w Wilczynie, ruiny dworu w Mienicach, folwark w Węgrzynowie i kościół śś. Piotra i Pawła w Trzebnicy, poza tym rozległe widoki z Kowalskiej Góry, Dolnośląskiego Szczytu i wzgórz nad Trzebnicą.



Trasa zaczyna się na stacji kolejowej w Obornikach Śląskich.
Stacja Oborniki Śląskie położona jest na linii Wrocław – Poznań, zbudowanej w 1856 r. przez Kolej Górnośląską i zelektryfikowanej w latach 1969-70. Biegną tędy liczne połączenia dalekobieżne i regionalne. Pochodzący z lat budowy linii klasycystyczny budynek dworca i perony zostały odnowione w czasie modernizacji linii kolejowej w 2014 r. Rozebrano wtedy kładkę nad torami i zbudowano prowadzące na wyspowy peron przejście podziemne. Na stacji zaczyna się także szlak niebieski do Trzebnicy, biegnie tędy szlak zielony ze Żmigrodu do Urazu i czerwony z Wołowa do Trzebnicy.


Idziemy ul. Dworcową na południe razem ze szlakiem zielonym do Urazu, po czym rozstajemy się z nim, skręcając w lewo w ul. Władysława Łokietka. Na budynku nr 8 po prawej znajdują się dwie płaskorzeźby, jedna z nich przedstawia Wilhelma Tella.

Na głównym skrzyżowaniu przecinamy drogę nr 342 z Wrocławia, kierując się w prawo skos w ul. Trzebnicką koło budynku Urzędu Miasta. Po prawej widać neoklasycystyczny budynek Villi Ida z 1880 r., wchodzący w skład dawnego zespołu szpitalno-sanatoryjnego dra Sprengela. Pod nr 6 po lewej w neoklasycystycznej willi z 1890 r. mieściła się po 1945 r. siedziba Miejskiej Rady Narodowej. Dom nr 19 po prawej to eklektyczna Villa Frieda z końca XIX w., po wojnie mieściła się w nim porodówka szpitala. Willa obok (nr 21) z secesyjnym emblematem nad oknem pochodzi z pocz. XX w., stanowiła siedzibę ośrodka zdrowia. Naprzeciwko znajduje się Park Miejski z pomnikiem „Tu nam się podoba”, wystawionym w 2005 r. z okazji 700-lecia Obornik Śląskich. Kolejne wille pochodzą z 1910 r. (nr 27) i końca XIX w. (nr 22).

Mijamy Szkołę Podstawową nr 3 (w jej skład wchodzi dawna plebania ewangelicka) i docieramy do kościoła śś. Judy Tadeusza i Antoniego Padewskiego.
Kościół śś. Tadeusza Judy i Antoniego Padewskiego stoi na miejscu starszej budowli, sięgającej średniowiecza. Po 1545 r. drewniany kościół został przejęty przez ewangelików, w 1622 r. wrócił do katolików, którzy rok później wznieśli nową, szachulcową świątynię. W 1656 r. kościół wrócił do protestantów i pełnił funkcję tzw. kościoła ucieczkowego dla ewangelików z sąsiedniego księstwa wrocławskiego, gdzie nie wolno było odprawiać mszy ewangelickich. W latach 1720 -21 kościół został rozbudowany, w latach 1773 -75 dostawiono wieżę. Starą świątynię rozebrano, na jej miejscu w latach 1907-08 powstał obecny kościół, wczesnomodernistyczny w formie lecz bryłą nawiązujący do gotyku. Zbudowano go wg projektu Richarda Gazego i Alfreda Böttchera. Po 1945 r. stał opuszczony, od 1962 r. mieścił się w nim magazyn, w 1982 r. stał się świątynią katolicką. Jedyną pozostałością oryginalnego wystroju jest obraz „Opłakiwanie Chrystusa”, z 1908 r. autorstwa Klary von Grapow.

Naprzeciwko kościoła pod nr 28 stoi willa z 1880 r. z ażurową drewnianą snycerką. Obok znajduje się Dom Panien Śląskich, neobarokowa willa z 1901 r. z dachem mansardowym, do 1950 r. przebywały tu siostry boromeuszki z Trzebnicy, opiekujące się chorymi w obornickich sanatoriach. Idziemy dalej ul. Trzebnicką, po prawej Ośrodek Rehabilitacyjny Słoneczniki, dawny Zakład św. Jadwigi sióstr miłosierdzia z 2. poł. XIX w. i sanatorium pulmonologiczne.

Skręcamy w lewo w ul. Podzamcze, której nazwa wzięła się od stojącego przy niej pałacu.
Pałac zbudowany został przez Schaubertów w 1864 r. na miejscu wcześniejszego XVII-wiecznego dworu. Ma kształt neogotyckiej budowli w stylu angielskim, powstał wg projektu Wilhelma Grapowa, projektanta wrocławskiego dworca kolejowego. Po 1945 r. przejęty przez PGR, zatracił cechy stylowe, zachowała się oktagonalna wieża. W 2012 r. obiekt został wyremontowany, obok znajduje się park z folwarkiem.

Skręcamy w prawo w ul. M. Skłodowskiej-Curie, którą biegnie droga nr 340 do Trzebnicy. Po chwili w lewo w ul. Nowowiejską, na jej łuku na wprost w drogę gruntową. Przecinamy dolinkę i wkraczamy w las. Za kolejną dolinką – Obornickiego Potoku rozpoczynamy podejście. Opuszczamy las i osiągamy Kowalską (Obornicką) Górę (246 m).
Roztaczają się stąd rozległe widoki na Dolinę Odry, przy dobrych warunkach widać Ślężę i Sudety. Na szczycie charakterystyczny kopczyk, sztucznie nadsypany w XIX w. przez ówczesnego właściciela Obornik K. Schauberta, który chciał posiadać najwyższy punkt Wzgórz Trzebnickich. Jednak wyliczenia okazały się błędne i najwyższym szczytem pasma pozostaje Ciemna Góra (258 m). Dawniej ze wzniesienia do Obornik Śląskich prowadził tor saneczkowy a górę nazywano Gneisenau-Berg, na cześć pruskiego feldmarszałka z czasów wojen napoleońskich, Augusta von Gneisenau (1760-1831).
Opuszczamy granice miasta Oborniki Śląskie, koło miejsca odpoczynku skręcamy w prawo, widać stąd pasmo Kozich Czub a w dolinie po lewej znajdowały się zabudowania kolonii Kummernigk. Schodzimy skrajem lasu do doliny. Wkraczamy na otwarty teren, po przecięciu strugi w prawo odchodzi szlak dojściowy do położonego na szczycie wzniesienia grodziska.

Docieramy do zabudowań Wilczyna i zarośniętego lasem dawnego cmentarza z kaplicą.
W okolicy Wilczyna (dawniej Wilczyn Leśny, niem. Heidewilxen) zachowały się kurhany z epoki brązu. Wieś wzmiankowana w 1175 r. w dokumencie Bolesława Wysokiego określającym posiadłości klasztoru w Lubiążu, do którego należała tutejsza karczma. W dokumencie Henryka Brodatego z 1202 r. już cała wieś wymieniana jest jako własność klasztorna, pozostała nią do XV w. Kolejnymi właścicielami były rodziny: von Monau (1474), von Nostitz (1590, 1636), von Scherz (1656) i Maria Aurora von Königsmark (1700), metresa Augusta II Mocnego, który wg podania zatrzymywał się tu w czasie podróży między Saksonią a Polską. Później wieś często zmieniała właścicieli, były to rodziny: von Kittlitz (przed 1714), von Kistenau (1714-20), von Taborski (1743), von Hahn (1763), Viebig (1779), Schiller (1830, 1845), Lauterbach (1853 – przed 1876), Stahr (1876, 1909), Kaliski (1912), Hepner (1917, 1921), von Loesch (1926 – 45) i König (1930-45). Znajdują się tu dwa duże stawy rekreacyjne na terenie dawnego młyna Heidemühle i tor motokrosowy.
Neoromańska kaplica cmentarna pochodzi z 1868 r., w krypcie znajduje się zniszczona płyta nagrobna Lauterbachów. Wokół rozciąga się dawny cmentarz ewangelicki, założony w 1. poł. XIX w., otoczony murem z ok. 1890 r. Na terenie cmentarza stał drewniany kościół zbudowany ok. 1474 r., przejęty w 1525 r. przez protestantów, którzy stanowili przytłaczającą większość mieszkańców wsi. Po wojnie 30-letniej służył jako tzw. kościół ucieczkowy dla okolicznych terenów, w związku z tym w 1695 r. zbudowano tu większą, również drewnianą świątynię, zniszczoną w 1945 r.

Przecinamy drogę nr 340 Oborniki Śląskie – Trzebnica, po lewej widoczny kompleks folwarczny 2. poł. XIX w. – pocz. XX w. z gorzelnią z końca XVII w., przebudowaną ok. 1880 r. i budynkiem pomocniczym z ok. 1920 r. W budynku dawnej gorzelni mieści się hotel Wilczy Gród. W głębi po prawej stoi pomnik 2. Armii WP, której sztab stacjonował tu w 1945 r.
Idziemy ul. Stawową, przecinamy Lubnówkę (Młynówkę), po czym w lewo w ul. Poprzeczną, po prawej okazała ceglana dawna pałacowa leśniczówka z ogrodzeniem dawnej fontanny. Koło świetlicy wiejskiej z miejscem odpoczynku i pomnikiem z 2015 r., upamiętniającym wzmiankowanie wsi w 1175 r. skręcamy w prawo w ul. Parkową.

Naprzeciwko skrzyżowania stał klasycystyczny pałac wzmiankowany w 1785 r., spalony w 1945 r. i niedługo później rozebrany. Po lewej widzimy staw z dawnym parkiem pałacowym z XVIII-XIX w. z aleją lip i kasztanowców oraz wzniesienie Perskie Wzgórze (182 m). Za nim stoi ceglany budynek, prawdopodobnie dom ogrodnika. Ul. Klonową, biegnącą skrajem nowego osiedla podchodzimy pod las, widać stąd Wilczyn na tle Kowalskiej Góry.

Skręcamy w drogę gruntową w lewo, wkraczając w Wilczyńskie Lasy porastające pasmo Lesistych Wzgórz. Wyraźnym podejściem osiągamy grzbiet, po czym schodzimy na jego zbocze, przecinając rów przeciwczołgowy z czasów 2. wojny światowej. Opuszczamy gm. Oborniki Śląskie, wkraczając na teren gm. Wisznia Mała. Krótkim ale stromym podejściem osiągamy Płaski Szczyt (213 m), po czym schodzimy do zakrętu w prawo i kolejnego w lewo w szutrową drogę pożarową nr 52. Po prawej widać stawik Ptasie Oczko, szutrówka kończy się pętlą, za którą opuszczamy las i przekraczamy strugę. Drogą gruntową podchodzimy na wzniesienie, gdzie z lewej przychodzi droga bita z Wilczyna. Wąwozem wkraczamy do Mienic, gdzie w lewo w ulicę, biegnącą w górę doliny Mieni.

Mienice (niem. Mühnitz) – wieś wzmiankowana w 1203 r., znajdował się tu majątek rycerski, którego właścicielami były rodziny: von Kühschmalz (1562), von Bock (1648), von Greiffenstern (ok. 1660), von Koschembar (1714), von Paczynsky (1746) i von Prittwitz (1756-1945).
Po lewej widać resztki barokowego pałacu, wzniesionego na pocz. XVIII w., prawdopodobnie przez rodzinę von Koschembar i przebudowanego po 1860 r. Po wojnie folwark przejął PGR a nie użytkowany pałac uległ zniszczeniu, w 1985 r. zawaliła się środkowa część, obecnie pozostały tylko resztki ścian.
Brukowaną ulicą podchodzimy pod wzgórze i opuszczamy Mienice.

Na rozdrożu obieramy lewą gruntową odnogę, za obniżeniem podchodzimy na południowy grzbiet Wzgórz Trzebnickich. Tuż przed nim skręcamy w prawo, podchodzimy granicą gm. Wisznia Mała i Oborniki Śląskie na wzniesienie, po prawej ciągnie się panorama okolicznych wsi i Wrocławia w oddali. Na końcu zagajnika szlak skręca w lewo, schodząc praktycznie na przełaj do Borkowic i za 300 m wraca zarośniętym odcinkiem, warto jednak podejść dalej prosto szlakiem dojściowym (żółty trójkąt) na Dolnośląski Szczyt (226 m) z kolejną porcją widoków.

Tuż za szczytem w zagajniku wracamy na główny szlak, zbiegają się tu granice gm. Oborniki Śląskie, Wisznia Mała i Trzebnica, wkraczamy w ostatnią z nich. Podchodzimy pod drugą kulminację Dolnośląskiego Szczytu (235 m), po lewej widać najwyższą we Wzgórzach Trzebnickich Ciemną Górę (258 m) po czym drogą bitą schodzimy do Węgrzynowa.

Węgrzynów (niem. Pflaumendorf) wzmiankowano w 1203 r. jako Ugrinovo, przez wieś biegł wtedy trakt Wrocław – Poznań. Nazwa pochodzi od imienia Węgrzyn, w XII w. wchodziła w obręb dóbr Włostowiców, ks. Henryk Brodaty nabył ją w 1203 r. i nadał klasztorowi cysterek w Trzebnicy. Po 1250 r. Węgrzynów został przeniesiony na prawo niemieckie, założono też folwark. Przed 1410 r. wieś przyłączono do sołectwa w Malczowie. W 1617 r. ksieni Piotrowska sprzedała Węgrzynów von Lauschnerom, jednak w 1698 r. ksieni Paczyńska odzyskała wieś. Po sekularyzacji w 1810 r. przeszła na własność państwa, w latach 1830-45 należała do fabrykanta włókienniczego Oelsnera, wreszcie w latach 1864-1930 do von Prittwitzów. W 1930 r. majątek został rozparcelowany.
Po prawej mijamy niewielki folwark z rządcówką z ok. 1850 r., koło pomnikowego dębu opuszczamy wieś, idąc szosą w kierunku Trzebnicy.

Przecinamy kompleks widokowych Sadów Trzebnickich, przeciskając się między wzgórzami, po lewej widać Farną Górę i przekaźnik RTV, po prawej ciągnie się starotorze dawnej kolei wąskotorowej z Wrocławia.
Kolej wąskotorowa została otwarta w 1898 r. na odcinku Wrocław – Trzebnica – Prusice, gdzie łączyła się z trasą do Żmigrodu i Sulmierzyc. Odcinek Wrocław – Trzebnica Gaj mimo sprzeciwu mieszkańców zamknięto w 1967 r. i rozebrano w 1971 r. Przystanek w Węgrzynowie znajdował się w pobliżu folwarku.
Wkraczamy w granice miasta Trzebnica i przechodzimy pod wiaduktem drogi ekspresowej S5 Wrocław – Poznań. Tuż przed nim z lewej przychodzi szlak czerwony z Obornik Śląskich, by za nim skręcić w prawo i pójść inną drogą do centrum.

Schodzimy na początek doliny, po czym w lewo w drogę gruntową, którą wracamy na grzbiet, gdzie w prawo w ścieżkę. Z kulminacji rozciąga się panorama położonej w kotlinie między wzgórzami Trzebnicy, za miastem widać ścianę Lasu Bukowego.

Schodzimy na wypłaszczenie, gdzie droga przechodzi w gruntową i zagłębia się w Piekielny Wąwóz, wymyty w lessowej glebie przez opady deszczu.

Docieramy do zabudowań miasta, gdzie w lewo w ul. Ogrodową i po chwili ponownie w lewo w ul. Kwiatową.

Osiągamy trzebnicką starówkę, której zabudowa została w znacznym stopniu zniszczona w 1945 r. Skręcamy w prawo w ul. Żołnierzy Września i od razu w lewo w ul. M. Drzymały, po czym w prawo w ul. Lipową, którą docieramy do kościoła śś. Piotra i Pawła.
Na miejscu kościoła stała kaplica, ufundowana przez Piotra Włostowica w XII w., w 1155 r. znajdował się tu już romański kościół, w 1. poł. XV w. wzniesiono kolejny, gotycki. W latach 1525-1671 i 1709-1945 znajdował się we władaniu protestantów. W 1853 r. rozebrano stary kościół i wzniesiono nowy, neogotycki, z oryginalnej budowli zachowała się tylko późnogotycka wieża z XV/XVI w., stojąca na jeszcze romańskich fundamentach. Po 1945 r. niszczał jako magazyn, w 1987 r. przyznano go parafii, wyremontowano i erygowano w 1999 r.

Pod kościołem skręcamy w prawo w ul. Kościelną, której zabudowa została mocno zniszczona w 1945 r., ze starszych budynków zachowały się kamienice: nr 14 z 2. poł. XIX w. (dawna poczta cesarska z herbem w postaci zniszczonego orła), nr 6 z XVIII w. (apteka) i ceglana nr 2-4. Łączymy się z ul. I. Daszyńskiego, z lewej przychodzi szlak niebieski z Obornik Śląskich.

Docieramy na pl. J. Piłsudskiego, po lewej znajduje się Urząd Miejski, na terenie dawnego dworca autobusowego urządzono parking. Stoi tu pomnik, upamiętniający koncentrację 2 Armii Wojska Polskiego w 1945 r.

Skręcamy w prawo w ul. ks. W. Bochenka do placu pod bazyliką. Tutaj kończy się nasza trasa, szlak żółty biegnie dalej do Lasu Bukowego, z prawej przychodzi szlak czerwony z Obornik Śląskich. Opis bazyliki znajduje się pod hasłem Trzebnica.

Dodaj komentarz