Szlak żółty Świniary – Pracze Widawskie – Pawłowice (Szlak im. B. Turonia)

img_3002

Szlak żółty Świniary – Pracze Widawskie – Pawłowice (12,1 km) (Szlak im. B. Turonia)

Świniary – (4,9 km) Pracze Widawskie – (7,1 km) Krzyżanowice – (12,1 km) Pawłowice

Odcinek żółtego szlaku okrężnego wokół Wrocławia. Biegnie płaskim terenem Doliny Odry, wzdłuż biegu Widawy. Prowadzi głównie wałami wzdłuż rzeki. Po drodze kościół i pałac w Świniarach, pozostałości pałacu i kościół w Praczach Widawskich oraz kościół w Pawłowicach.


Trasa zaczyna się na wrocławskim osiedlu Świniary, dokąd szlak żółty biegnie z Urazu. Idziemy ul. Dalimira, biegnącą z pobliskiej stacji kolejowej.

Przystanek Wrocław Świniary znajduje się na linii kolejowej Wrocław – Poznań, zbudowanej w 1856 r. i zelektryfikowanej w 1970 r. Na zmodernizowanej linii zatrzymują się składy Kolei Dolnośląskich i Przewozów Regionalnych.


Świniary to dawna osada służebna, której mieszkańcy zajmowali się hodowlą świń, wzmiankowana w dokumencie ks. Henryka III Białego w 1266 r. Komes Mikora z Ołbina darował wieś klasztorowi w Lubiążu, w 1351 r. Karol IV przekazał ją Piotrowi z Żarowa. Jeszcze w 1622 r. mieszkało tu 25-50% Polaków. W 1973 r. Świniary włączono w granice Wrocławia.

Docieramy do pętli autobusów miejskich. Z lewej dochodzi główna ul. Pęgowska, którą biegnie szosa nr 342 z Obornik Śląskich. Na skrzyżowaniu znajduje się dawna gospoda zur Friedenseiche, obecnie siedziba Rady Osiedla Świniary. Idziemy ulicą w kierunku kościoła św. Jadwigi Śl.


Neoromański kościół św. Jadwigi Śl. – pierwotny, drewniany kościół wzmiankowany był w 1318 r. W czasie reformacji przeszedł w ręce ewangelików, w 1654 r. powrócił do katolików. W 1880 r. zbudowano murowaną wieżę, do której w 1892 r. dostawiono korpus obecnego kościoła.

Docieramy do kompleksu zabudowań folwarcznych i skręcamy w lewo, w brukowaną drogę, prowadzącą do pałacu.

Pałac w stylu angielskiego neogotyku zbudowano w 1845 r. z fundacji hr. Bernharda zu Stolberg-Stolberg wg projektu radcy budowlanego Fleischingera. W 1895 r. obiekt kupiło miasto z przeznaczeniem na ośrodek dla rekonwalescentów. Po wojnie mieszkali tu pracownicy PGR, obecnie zaniedbany pałac stanowi własność prywatną.

Przed pałacem skręcamy w drogę polną w prawo i ponownie w prawo w brukowaną ul. Zalipie, prowadzącą do stadniny Hippo Klub. Potem skręcamy w drogę polną w lewo i mijamy ostatnie zabudowania Świniar. Z lewej dociera wał, prowadzący wzdłuż Młynówki, którym będziemy się dłuższy czas poruszać. Stanowi on element kompleksu zabezpieczeń, chroniących przed wylewami Widawy i jest w trakcie rozbudowy (możliwe trudności w przejściu). Skręcamy w lewo na stary wał (nowy poprowadzony jest prosto, skrótem na Pracze Widawskie) i idziemy wzdłuż szpaleru drzew z malowniczymi dębami. Opuszczamy granice Wrocławia, wkraczając na teren gm. Wisznia Mała. Na skrzyżowaniu z drogą bitą z Szymanowa skręcamy w prawo i docieramy nad brzeg Widawy, gdzie skręcamy ponownie w prawo. Wracamy w granice Wrocławia, osiągając zabudowania Pracz Widawskich i budowany nowy wał.

Pracze Widawskie – dawna wieś owalnicowa, obecnie osiedle we Wrocławiu, położone nad Widawą. Wzmiankowane były w 1115 r. i wymienione w bulli papieża Celestyna III w 1193 r. Znajdowała się tu służebna osada książęca (stąd nazwa osiedla) z własną komorą celną, lokowana później na prawie niemieckim. W 1348 r. istniał kościół, 5 lat później wzmiankowano sołectwo, młyn, karczmę i folwark. W latach 30. XIX w. powstała cegielnia. Osiedle zostało włączone do Wrocławia w 1973 r. i połączone jest z sąsiednią Widawą.

Idziemy ul. Fryzjerską wzdłuż brzegu rzeki. Po lewej mijamy pozostałości pałacu Glitterów, zbudowanego jako dwór w 1649 r. i rozbudowanego w 1914 r.


W oddali po prawej znajduje się kościół św. Anny.

Gotycko-klasycystyczny kościół św. Anny, zbudowano w latach 1344-1348. W 1552 r. przeszedł w ręce protestantów, którzy przebudowali go w 1600 r. W 1648 r. kościół zwrócono katolikom, w 1798 r. uległ on klasycystycznej przebudowie, dokonanej przez kupca Steyera. Wtedy powstała fasada budowli i charakterystyczna kopuła.


Docieramy do skrzyżowania z ul. Sułowską, którą biegnie ruchliwa droga nr 5 Wrocław – Poznań. Przecinamy ją i wkraczamy na wał, odcinek ten może być niedostępny, w związku z budową drogi S5 (możliwe obejście przez Psary i Krzyżanowice).

Idziemy nadal wzdłuż biegu Widawy, którą biegnie granica Wrocławia i gm. Wisznia Mała, po lewej mijamy jaz, w którym zaczyna się Stara Widawa. Przechodzimy pod mostem budowanej drogi ekspresowej S5 do Poznania i przecinamy ul. H. Kamieńskiego, na granicy z Krzyżanowicami. Idziemy nadal ścieżką, prowadzącą koroną wału, pod mostem drogi ekspresowej S8 Wrocław – Warszawa. Docieramy na teren dawnego poligonu wojskowego na Sołtysowicach, mijając przyczółki dawnych mostów na Widawie, łączących się niegdyś z drugą częścią poligonu, ciągnącego się do Rakowa i Cienina.

Mijamy ogródki działkowe Nad Widawką i skręcamy w lewo w ul. Sołtysowicką, przekraczając Widawę. Skręcamy w prawo w brukowaną ul. Starodębową, biegnącą przez tereny dawnej wsi Biskupice Wrocławskie i oddalamy się od rzeki.

Po chwili docieramy do zabudowań Pawłowic, gdzie mijamy po prawej mały park i kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa.

Pawłowice wzmiankowano w dokumencie ks. Henryka III Białego z 1260 r. Należały do wrocławskiego opactwa św. Wincentego, po sekularyzacji w 1810 r. przeszły w ręce prywatne, pod koniec XIX w. majątek kupiła rodzina Kornów, która wzniosła okazały pałac. W latach międzywojennych powstało tu podmiejskie osiedle, zaprojektowane przez W. F. Reinscha. W 1970 r. Pawłowice włączono w granice Wrocławia.

Modernistyczny kościół Najświętszego Serca Pana Jezusa został wzniesiony przez ewangelików w 1920 r.


Docieramy do przejazdu na linii kolejowej Wrocław – Trzebnica i stacji Wrocław Pawłowice, gdzie nasza trasa się kończy.

Linia Wrocław Psie Pole – Trzebnica powstała w 1886 r. i została zamknięta dla ruchu pasażerskiego w 1991 r. Po reaktywacji w 2009 r. jeżdżą tędy szynobusy Kolei Dolnośląskich. Przystanek Wrocław Pawłowice został zmodernizowany w 2014 r. przez Dolnośląską Służbę Dróg i Kolei.


Szlak żółty prowadzi dalej do Długołęki.

Dodaj komentarz