Szlak żółty Wrocław Leśnica – Pustki – Lutynia (Szlak im. B. Turonia)

lutynia-kosciol-sw-jozefa-05

Szlak żółty Wrocław Leśnica – Pustki – Lutynia (Szlak im. B. Turonia)

Wrocław Leśnica – (1,0 km) Pustki – (6,5 km) Lutynia

Odcinek szlaku żółtego dookoła Wrocławia im. B. Turonia. Biegnie przez lekko pofalowany leśno-polny teren Wysoczyzny Średzkiej. Nawierzchnia – głównie drogi bite i gruntowe, w miejscowościach ulice. Po drodze można zobaczyć dwa kościoły w Lutyni.


Trasa zaczyna się na wrocławskim osiedlu Leśnica, dokąd szlak żółty biegnie z Wrocławia Jerzmanowa. Jesteśmy na skrzyżowaniu ul. Trzmielowickiej i Rubczaka w pobliżu stacji Wrocław Leśnica, koło dawnego pomnika poległych. Idziemy razem ze szlakiem zielonym z Miękini ul. Trzmielowicką, pokonując przejazd na linii kolejowej Wrocław – Legnica.


Za przejazdem szlak zielony skręca w lewo w kierunku Kątów Wrocławskich, po lewej mijamy teren dawnych Zakładów Materiałów Ogniotrwałych. Po prawej widzimy cmentarz, utworzony w 1883 r. dla leśnickich ewangelików na terenie podarowanym przez ks. Wilhelma zu Puttbus. Cmentarz był powiększany z 1893 i 1905 r., obecnie pełni funkcję komunalnego. Na terenie nekropolii znajduje się kilka okazałych grobowców rodowych z XIX/XX w. Przed cmentarzem stoi dawny pomnik Armii Radzieckiej, która zajęła Leśnicę 16.02.1945 r.

Osiągamy zabudowania osiedla Pustki.
Pustki – dawna wieś, obecnie osiedle w zachodniej części Wrocławia, sąsiadujące z Leśnicą. Powstała jako folwark należący do Ratynia, istniejący w 1630 r. W 1795 r. mieszkało tu siedmiu zagrodników. Na przełomie XIX/XX w. wieś została rozbudowana, w 1928 r. razem z Leśnicą przyłączono ją do Wrocławia. Ponowna rozbudowa Pustek miała miejsce w latach 70. XX w., po 2000 r. powstało osiedle przy ul. Pusteckiej.
Po lewej mijam jednostkę wojskową, powstałą pod koniec lat 30. XX w. jako koszary Waffen-SS, obecnie stacjonuje tu Wrocławski 10 Pułk Dowodzenia. Na skrzyżowaniu opuszczamy główną drogę, kierując się prosto nadal ul. Trzmielowicką. Za krzyżem przydrożnym zabudowania się kończą, ulica przechodzi w drogę bitą.

Idziemy aleją dębową, za skrzyżowaniem z prostopadłą drogą z aleją kasztanową wkraczamy na teren Parku Krajobrazowego Dolina Bystrzycy. Docieramy do Lasu Żarskiego, wchodzącego w skład kompleksu Lasu Ratyńskiego.

Las Ratyński – kompleks leśny położony na granicy gminy Miękinia i Wrocławia, między Lutynią a Ratyniem i Pustkami. Ma pow. ok. 164 ha, jego północna część zwana jest również Lasem Żarskim. Występują tu cenne siedliska przyrodnicze – łęgi, grąd środkowoeuropejski i łąki trzęślicowe. W lesie rosną cenne rośliny – warzynek wilczełyko, konwalia majowa, kopytnik pospolity i śnieżyczka przebiśnieg. Z motyli można spotkać przeplatki i modraszki, z płazów – kumaka nizinnego, traszkę grzebieniastą i zwyczajną oraz żabę zieloną, ze śluzowców – siatecznicę okazałą. Występują tu sarny i dziki oraz nietoperze borowce wielkie. Las Ratyński wchodzi w skład Obszaru Natura 2000 Łęgi nad Bystrzycą.
Po prawej mijamy kilka małych budynków przemysłowych, na skraju lasu osiągamy ul. Lutyńską, biegnącą z osiedla Żar do Lutyni. Opuszczamy granica miasta Wrocław i wkraczamy na teren gminy Miękinia. Skręcamy w lewo w bitą drogę pożarową nr 18. Idziemy przez podmokły las Lutyńskie Ksze, na kolejnym skrzyżowaniu opuszczamy skręcającą w lewo drogę bitą i idziemy prosto. Następnie skręcamy w prawo i lewo, docieramy na skraj lasu, koło okazałych dębów.

Opuszczamy las i park krajobrazowy, skręcamy w lewo i idziemy chwilę zarośniętą drogą. Koło samotnego drzewa pojawia się droga polna, którą osiągamy zabudowania Lutyni.

Lutynia – duża wieś w gminie Miękinia, położona na Wysoczyźnie Średzkiej. Wzmiankowana w 1324 r., kiedy ks. Henryk VI nadał ją braciom von Schellenberg. W 1560 r. miejscowy kościół przejęli ewangelicy, po wojnie 30-letniej został zwrócony katolikom. W 1673 r. Lutynię kupiła rodzina von Kottulinsky. Miejsce wielkiej bitwy wojsk prusko-austriackich w czasie wojny 7-letniej, 5 grudnia 1757 r. Wygrana wojsk pruskich, będących pod komendą kr. Fryderyka II w walnym stopniu zdecydowała o pozostaniu Śląska przy Prusach. W 1795 r. wieś należała do hr. von Königsdorfa, w 1830 r. przeszła w ręce radcy handlowego Carla Treutlera. W 1940 r. majątek należał do Śląskiego Towarzystwa Ziemskiego we Wrocławiu. Do 1973 r. znajdowała się tu siedziba gminy. Obecnie wieś znacznie się rozbudowuje.
Wkraczamy do Lutyni szutrową ul. Leśną, idziemy przez rozbudowujące się osiedle domków jednorodzinnych w Kolonii Wschód. Na skrzyżowaniu koło krzyża pojednania osiągamy główną ul. T. Kościuszki z Wrocławia, gdzie kierujemy się prosto.

Na wprost widzimy charakterystyczną sylwetkę 2 wież kościelnych. Mijamy po prawej pomnikowy dąb i docieramy do centrum wsi obok dawnego folwarku.

Za głównym skrzyżowaniem widać już kościół św. Józefa z położonym obok budynkiem gimnazjum.
Kościół św. Józefa Oblubieńca. Zbudowany po 1335 r., przebudowany w XVI w., po zniszczeniach wojny 7-letniej odbudowany w 1757 r. Jednonawowy, z prostokątnym prezbiterium i wieżą od zachodu. Wokół mur obronny z 1608 r. z cylindrycznymi bastejami na narożach i strzelnicami. Renesansowa brama z attykowym szczytem pokrytym dekoracją sgraffitową. W ścianę świątyni wmurowano krzyż pojednania z wyrytym kielichem i dwie płyty nagrobne (barokowa i klasycystyczna), tkwi w nim również kula armatnia, wystrzelona w czasie bitwy pod Lutynią w 1757 r. We wnętrzu bogate wyposażenie z pocz. XVII – pocz. XX w., poza tym rzeźba św. Anny Samotrzeciej z XIV/XV w., kamienne sakramentarium z XV w., zespół płyt nagrobnych rodziny von Seidlitz z 2. poł. XVI w. oraz renesansowe stalle z ok. 1500 r. Przy kościele żeliwny krzyż z 1752 r., od południa pamiątkowy krzyż wystawiony w 1857 r., w setną rocznicę bitwy.

Przy bramie budynek szkoły z 1908 r., obecnie siedziba gimnazjum.

Przy ul. Kościelnej znajduje się budynek plebanii.

Za kościołem św. Józefa stoi świątynia pod wezwaniem Matki Boskiej Częstochowskiej.
Poewangelicki kościół MB Częstochowskiej z 1857 r. zbudowano w stylu neoromańskim. Obok pod nr 48 znajduje się dawna pastorówka, do niedawna siedziba ośrodka zdrowia.

Naprzeciwko kościoła św. Józefa widać budynek dawnego muzeum bitwy pod Lutynią, powstałego w 1921 r. Budynek obsadzony jest 28 lipami, upamiętniającymi poległych w czasie 1. wojny światowej mieszkańców wsi.

Tutaj kończy się opisywany odcinek trasy, szlak żółty biegnie dalej do Miękini.

Dodaj komentarz